პირველი სამუშაო დღე ნინო კინოთეატრ „ეკრანის“ სალაროსთან დგას. დღეს მისი პირველი სამუშაო დღეა. ამ ფულით ის სკოლის წიგნებს იყიდის. დახლზე ბილეთები, ხურდა და წყალი დევს. მენეჯერი მაია საათს უყურებს. ლუკა კართან ფილმების სიას კიდებს. ის ნინოს კლასში სწავლობს. „ჯერ ფული დაითვალე,“ ამბობს მაია. „სამოცდაათი ლარია,“ ამბობს ნინო. „კიდევ ერთხელ დაითვალე.“ „ისევ სამოცდაათი ლარია.“ „კარგია. ახლა წყალი დალიე.“ „წყალიც ორჯერ უნდა დავლიო?“ ლუკა ჩუმად იცინის. მაია კი ბილეთებს ასწორებს. „მაია ყველა ფილმს ზეპირად იცნობს,“ ამბობს ლუკა. „ყველა ფილმს?“ კითხულობს ნინო. „ყველა ფილმს,“ პასუხობს მაია. „სამუშაო დაიწყე.“ პირველი კაცი დახლთან მოდის. მას ხელში ათი ლარი უჭირავს. „ერთი ბილეთი საღამოს ფილმზე,“ ამბობს კაცი. „რომელ საღამოს ფილმზე?“ კითხულობს ნინო. „იმაზე, სადაც ბიჭი სახლიდან მიდის.“ ნინო სიას უყურებს. სიაში სამი ასეთი ფილმია. „ბიჭი ბოლოს სახლში ბრუნდება?“ კითხულობს მაია. „არა, მატარებელში რჩება,“ ამბობს კაცი. „მეორე დარბაზი, შვიდი საათი,“ ამბობს მაია. ნინო ბილეთს აძლევს. მერე ხურდას ორჯერ ითვლის. „ხუთი ლარია,“ ამბობს ნინო. „კიდევ ერთხელ დაითვალე,“ ამბობს კაცი. „ისევ ხუთი ლარია.“ კაცი მიდის. ლუკა ნინოსთან ახლოს დგება. „შენ კარგად მუშაობ,“ ამბობს ლუკა. „ჯერ ერთი ბილეთი გავყიდე.“ „ერთი ბილეთით იწყება.“ „ესეც რომელიმე ფილმიდანაა?“ „არა, ახლა მოვიფიქრე.“ მეორე კაცი სწრაფად მოდის. მას ორი ბილეთი უნდა. „ფილმი უკვე იწყება,“ ამბობს კაცი. ნინო ფულს იღებს და ხურდას ითვლის. ამ დროს დარბაზიდან ხალხის ხმა მოდის. „სურათი გაჩერდა!“ ამბობს ვიღაც კართან. ლუკა ეკრანის ოთახისკენ გარბის. ნინოს ხელში ფული რჩება. „რამდენი ხურდაა?“ კითხულობს კაცი. „ერთი წუთი,“ ამბობს ნინო. „ფილმი უკვე იწყება.“ „ახლა ფილმიც აღარ იწყება,“ ამბობს მაია. კაცი მაიას უყურებს. მერე მოკლედ იცინის. დარბაზიდან კიდევ ერთი ხმა მოდის. ხალხი ფილმის გაგრძელებას ითხოვს. „მაია, რა ხდება?“ კითხულობს ნინო. „ლუკა აპარატს ამოწმებს,“ პასუხობს მაია. „ხალხს რა ვუთხრათ?“ „სიმართლე უთხარი.“ ნინო კართან მიდის. ათი ადამიანი მას უყურებს. „აპარატი გაჩერდა,“ ამბობს ნინო. „ლუკა მას ამოწმებს.“ „შემდეგ რა ხდება ფილმში?“ კითხულობს ქალი. მაია კართან დგება. ის ფილმის შემდეგ სიტყვებს ზუსტად ამბობს. დარბაზში ხალხი ჩუმდება. მაია კიდევ ორ წინადადებას ამბობს. უცებ ეკრანიდან იგივე სიტყვები ისმის. ხალხი მაიას უყურებს და იცინის. ლუკა კართან ბრუნდება. მის მაისურზე მტვერია. „აპარატი მუშაობს,“ ამბობს ლუკა. „ესეც ფილმიდანაა?“ კითხულობს ნინო. „არა, ეს ჩემი სამუშაოა.“ მეორე კაცი ისევ ხურდას ელოდება. ნინო დახლთან სწრაფად ბრუნდება. „ექვსი ლარია,“ ამბობს ნინო. „კიდევ ერთხელ დაითვალე,“ ამბობს მაია. „ისევ ექვსი ლარია.“ კაცი ბილეთებს იღებს და დარბაზში შედის. ლუკა ნინოს ერთ ცალ სიმინდს აწვდის. „სამუშაოს შემდეგ ჩემთან ერთად წამოხვალ?“ „სად?“ კითხულობს ნინო. „აქვე, გვიან ფილმზე.“ ნინო სალაროს საათს უყურებს. სამუშაოს ბოლომდე ოთხი საათია. „ორი ბილეთი გადადე,“ ამბობს ნინო.