पयली पाळी रोहन आज नवा चित्रपट घरांत उबो आसा. आज ताची कामाची पयली पाळी आसा. सांजे सात वरांचो खेळ सुरू जाता. दाराभायर लोकांची लायन वाडत आसा. वेवस्थापक दामोदर ताका तिकीटांचो गठ्ठो दिता. तो म्हणटा, “तिकीट पळय, नंबर फाड, अर्दो भाग दी.” रोहन विचारता, “चूक जाली जाल्यार कितें करूं?” “म्हाका सांग. पूण पयलीं स्वता पळय.” “आनी लोक रागान उलयले जाल्यार?” “तूं हळू उलोय. तांकां परत विचार.” “तुमकां सगळें सोपें दिसता.” दामोदर म्हणटा, “हांव तीस वर्सां हांगा आसा.” रोहन पयलें तिकीट घेता. एक बायल दोन तिकीटां दिता. ती म्हणटा, “दोन खुर्च्यो लागीं लागीं आसात?” रोहन नंबर पळयता. “हय, बारा आनी तेरा.” “दार खंय आसा?” “उजवे वटेन दुसरें दार.” दामोदर म्हणटा, “बरें. आतां फाड.” रोहन तिकीट फाडटा. कागद पुराय दोन भागांनी फाटता. “हें बरें ना?” रोहन विचारता. “चित्रपट सुरू जावचो थांबचो ना,” दामोदर म्हणटा. मीरा लायनींत फुडें येता. ती रोहनाच्या वर्गांत शिकता. तिच्या हातांत पॉपकॉर्नाचो डबो आसा. ती म्हणटा, “तूं हांगा काम करता?” “आज सावन. पयलो दीस.” “मागीर म्हजें तिकीट वाचय.” रोहन तिकीट पळयता. “खुर्ची सतरा. दार एक.” मीरा म्हणटा, “दार तीन बरयलां.” रोहन परत पळयता. “हय, दार तीन.” दामोदर म्हणटा, “लोक रागान उलयले जाल्यार?” रोहन म्हणटा, “हळू उलोवचें. परत विचारचें.” मीरा विचारता, “हांव रागान उलयतां?” “ना. तूं पॉपकॉर्न खात उलयता.” मीरा डबो बंद करता. “आतां बरें?” “आतां चड भंयकर.” ती तिकीट दिता. रोहन तें नीट फाडटा. मीरा विचारता, “खेळ उपरांत च्या पियेवंया?” रोहन दामोदराक पळयता. “म्हजी पाळी धा वरां मेरेन.” “हांव धा वरां भायर थांबतलें.” “खरें?” “तिकीटार तशें बरयलां काय?” दामोदर खोंकता. “फाटीं लोक आसात.” आतां एक तरणो दादलो तिकीट दिता. तो म्हणटा, “ह्या चित्रपटाचो शेवट बरो आसा?” दामोदर पटकन म्हणटा, “शेवट सांगपाक पयशे लागतले.” दादलो हांसता. “तुमी हो चित्रपट पळयला?” “पयली खेप सावन सगळ्यो खेपी.” रोहन विचारता, “तुमकां सगळे चित्रपट खबर आसात?” “सगळे संवाद लेगीत खबर आसात.” “ह्या चित्रपटाचो पयलो संवाद कितें?” दामोदर म्हणटा, “दार बंद कर. पावस येता.” पडद्याभितरून तोच संवाद आयकूंक येता. “दार बंद कर. पावस येता.” रोहन दामोदराक पळयता. “शेवटचो संवाद कितें?” “पयलीं काम कर. धा वरां विचार.” मीरा दारांतल्यान परत म्हणटा, “धा वरां हांव विचारतलें.” रोहन म्हणटा, “तूं चित्रपट पळय.” “तूं तिकीट नीट फाड.” फाटलो मनीस दोन तिकीटां फुडें करता. “दोन खुर्च्यो लागीं लागीं आसात?” रोहन नंबर दोन फावटीं पळयता. “हय, वीस आनी एकवीस.” “दार खंय आसा?” “डावे वटेन पयलें दार.” “चूक जाली जाल्यार?” दामोदर विचारता. रोहन तिकीट नीट फाडटा. “पयलीं स्वता पळयतलों.” मीरा भितरल्यान आपलो हात हालोवता. रोहन दुसरें तिकीट घेवन म्हणटा, “फुडलो.”