สองถ้วยชา ทุกวัน มานะมาที่ร้านนี้หลังเลิกงาน วันนี้เขาพาปรีชามาด้วยเป็นครั้งแรก นิดอยู่หลังที่ขายชา และเห็นมานะเข้ามา นิดเห็นปรีชาตามมาด้วย จึงหยิบถ้วยสองใบจากด้านใน “วันนี้มาสองคนหรือ” นิดถาม “ใช่ วันนี้ปรีชามาด้วย” มานะตอบ “รับชาเหมือนเดิมไหม” “เหมือนเดิมหนึ่งที่” มานะบอก ปรีชามองมานะ แล้วมองนิด “ผมยังไม่ได้บอกว่าจะรับชา” ปรีชาพูด “ไม่เป็นไร” มานะตอบ “นั่งก่อนก็ได้” นิดวางถ้วยสองใบลงบนที่เดิม นิดเทชาลงถ้วยของมานะก่อน แล้วเทลงถ้วยของปรีชา “ผมขอถ้วยเดียว” ปรีชาพูด “วันนี้มีสองถ้วยแล้ว” นิดบอก “ถ้าไม่รับ ก็วางไว้ก่อนได้” ปรีชามองถ้วยชาอยู่ครู่หนึ่ง เขานั่งลงข้างมานะ ร้านยังมีคนไม่มาก เสียงรถจากทางหน้าเข้ามาถึงในร้าน มานะวางเงินไว้บนที่เดิม “ของผมเท่าไร” มานะถาม “สองถ้วย” นิดตอบ “ผมรับถ้วยเดียว” ปรีชาพูด “มานะไม่ได้บอกผมว่าจะเลี้ยง” “วันนี้ผมเลี้ยง” มานะพูด “ครั้งแรกที่พามา” “แล้วทำไมต้องเป็นชาเหมือนเดิม” “เพราะผมกินทุกวัน” “รสเป็นอย่างไร” มานะยกถ้วยขึ้นดื่ม เขาวางถ้วยลงช้าๆ “ดี” เขาพูด “ลองดู” ปรีชาจับถ้วย แต่ยังไม่ดื่ม เขาดูชาที่อยู่ข้างใน แล้วดูมานะ “วันอื่นนายมาคนเดียวหรือ” “ใช่ มาคนเดียว นั่งที่เดิม รับถ้วยเดียว” “แล้ววันนี้ทำไมพาฉันมา” “มีเรื่องงานจะคุย” มานะตอบ “คุยที่นี่ได้” ปรีชายกถ้วยขึ้นดื่ม เขาวางถ้วยลง แล้วหยิบเงินของตัวเองออกมา “ไม่ต้อง” มานะบอก “ถ้วยนี้ของฉัน” ปรีชาตอบ “ฉันจ่ายเอง” นิดมองทั้งสองคน แล้วเก็บเงินของมานะไว้เพียงหนึ่งที่ “วันนี้ยังคิดหนึ่งที่” นิดพูด “แต่มีสองถ้วย” ปรีชาพูด “ถ้วยที่สองเป็นของวันพรุ่งนี้” นิดตอบ มานะหันไปมองนิด เขายิ้มเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร ปรีชาดื่มชาอีกครั้ง เขาหยิบกระดาษจากกระเป๋าออกมาวางบนที่นั้น “เรื่องงานอยู่ตรงนี้” เขาพูด “คุยหลังชาหมด” “ได้” มานะตอบ นิดกลับไปหลังที่ขายชา ก่อนเดินไป เธอหยิบถ้วยอีกสองใบมาวางใกล้มือ ปรีชามองถ้วยสองใบ แล้วถามมานะว่า “พรุ่งนี้นายมาเวลาเดิมไหม” มานะมองถ้วยของเขา แล้วตอบว่า “ถ้านายมา ก็มา” ปรีชาพยักหน้า และเลื่อนถ้วยของเขาไปใกล้มานะ