მარინეს ხუთი წუთი დღეს ბაზარში ხალხი ადრე მოდის. დღეს მარინეს ქირის ფული აქვს გადასახდელი. მარინე თავის პატარა დახლთან დგას. დახლზე პური, ყველი და პომიდორია. პირველი ირაკლი მოდის. მარინე მას უკვე ხედავს. „დილა მშვიდობისა, ირაკლი.“ „დილა მშვიდობისა, მარინე.“ „ჩვეულებრივს მოგცემ?“ „კი, ჩვეულებრივს.“ მარინე იღებს ორ პურს, ერთ ყველს და ექვს პომიდორს. ირაკლი ფულს დებს. მარინე ფულს ითვლის. „დღეს ჩაი გაქვს?“ ეკითხება ირაკლი. „ჩაი არ მაქვს. დილით ვერ დავლიე.“ „ხუთი წუთი დაჯექი.“ „ვერ დავჯდები. ხალხი მოდის.“ ირაკლი ჩანთას იღებს და მიდის. მეორე ნინო მოდის. ნინოს ყოველთვის ერთი პური და ორი პომიდორი უნდა. „ნინო, ერთი პური და ორი პომიდორი?“ „კი, მარინე. დღესაც ეგ მინდა.“ „ყველი არ გინდა?“ „არა, დღეს ფული ცოტა მაქვს.“ მარინე პურს და პომიდორს აწონის. ნინო ფულს დებს. „დღეს ქირის დღეა,“ ამბობს ნინო. „ვიცი. მეც დღეს ვიხდი.“ „შენ ჩაი დალიე?“ „არა. ხუთი წუთიც არ მაქვს.“ ნინო მარინეს უყურებს. მერე თავის ჩანთას ხსნის. „ჩემთან ჩაი მაქვს.“ „ჩაი?“ „კი. სახლში გავაკეთე.“ „აქ დალევა არ შეიძლება.“ „ხუთი წუთი შეიძლება.“ ნინო პატარა თეთრ ჭიქას იღებს. ჭიქაში თბილი ჩაია. მარინე ჭიქას არ იღებს. მესამე ლაშა მოდის. ლაშას ყოველთვის სამი პური და ერთი დიდი პომიდორი უნდა. „ლაშა, სამი პური და ერთი დიდი პომიდორი?“ „კი, მარინე. სამი პური და ერთი დიდი პომიდორი.“ „დღეს ყველიც?“ „დღეს არა. დღეს ფული ცოტა მაქვს.“ მარინე პურს იღებს. ლაშა ნინოს უყურებს. „ნინო, ეს ჩაი მარინესთვისაა?“ „კი. მარინეს ხუთი წუთი უნდა.“ „მარინე, მე დავრჩები.“ „რას გააკეთებ?“ „დახლს შევხედავ.“ „შენ სამსახურში არ მიდიხარ?“ „ხუთი წუთით გვიან მივალ.“ ნინო ჭიქას მარინეს აწვდის. მარინე ჭიქას იღებს. ჯერ დახლს უყურებს, მერე ჩაის სვამს. „ცხელია,“ ამბობს მარინე. „ნელა დალიე,“ ამბობს ნინო. „ხუთი წუთი გვაქვს,“ ამბობს ლაშა. ამ დროს ირაკლი ისევ მოდის. ხელში პატარა ქაღალდის ჩანთა უჭირავს. „მარინე, ეს შენთვისაა.“ „რა არის?“ „ერთი ნამცხვარი. დღეს ქირის დღეა.“ „მე ნამცხვარი არ შემიკვეთავს.“ „ვიცი. დღეს შენი შეკვეთაა.“ მარინე ნამცხვარს იღებს. ფულს არ აძლევს. დახლთან ისევ ხალხი დგას. ირაკლი დახლს უყურებს. ლაშა პურს იღებს. ნინო ჩაის ასხამს მარინეს. „ჩვეულებრივს მოგცემ?“ ეკითხება ნინო. მარინე ჭიქას აწვდის. „კი, ჩვეულებრივს.“