Bozor Samarqandda Dilnoza kichik uyda yashaydi. U shaharga uch hafta oldin keladi. Uning kichik oshxonasi bor. Bugun kechqurun qo‘shnisi ovqatga keladi. Bozor esa tez orada yopiladi. Dilnoza bozorga kiradi. Unga guruch kerak. U guruch so‘zini bilmaydi. U juda kam so‘z biladi. Uning qo‘lida ozgina pul bor. Akmal stol yonida turadi. Stol ustida ko‘p narsa bor. Dilnoza bir narsaga ishora qiladi. «Iltimos, bu», deydi Dilnoza. Akmal unga piyoz beradi. «Yo‘q, bu emas», deydi Dilnoza. «Bu.» Dilnoza yana ishora qiladi. Akmal unga katta olma beradi. «Yo‘q, bu emas», deydi Dilnoza. «Bu, iltimos.» Akmal katta olmani stolga qo‘yadi. U kuladi. Keyin u kichik qopni oladi. Qop Dilnozaning qo‘liga yaqin turadi. «Shu kerakmi?» deydi Akmal. «Ha», deydi Dilnoza. «Qancha?» Akmal qopni yana ko‘radi. Dilnoza unga qaraydi. Akmal pulni ko‘rsatadi. «Ikki ming», deydi Akmal. Dilnoza pulini sanaydi. Pul yetadi. U qopga yana ishora qiladi. «Bu, iltimos», deydi u. Akmal qopni qo‘liga oladi. U qopni sekin ochadi. Ichida oq guruch bor. Akmal guruchni qo‘li bilan ko‘rsatadi. «Guruch. Guruch», deydi u sekin. Dilnoza uning og‘ziga qaraydi. U so‘zni eshitadi. «Kuruch, iltimos», deydi Dilnoza. Akmal qo‘lini ko‘ksiga qo‘yadi. U sekin gapiradi. «Yaxshi. Guruch», deydi Akmal. «Guruch, iltimos», deydi Dilnoza. Akmal pulni oladi. U qopni Dilnozaning xaltasiga soladi. «Ha, guruch», deydi Akmal. «Yana guruch.» U xaltaga ikkinchi kichik qopni ham soladi. Dilnoza unga qaraydi. «Bu nima?» deydi u. «Sovg‘a», deydi Akmal. «Pul yo‘q.» Dilnoza pulini yana ko‘rsatadi. «Yo‘q, pul yo‘q», deydi Akmal. Dilnoza xaltani ikki qo‘li bilan ushlaydi. U qoplarni sezadi. U Akmalga qaraydi. «Guruch, rahmat», deydi Dilnoza. «Rahmat», deydi Akmal. Dilnoza bozor eshigidan chiqadi. Ko‘cha tor va qorong‘i bo‘ladi. Uning xaltasi og‘ir emas. U sekin uyiga yuradi. «Guruch», deydi u yo‘lda. U bu so‘zni yana eshitadi. U so‘zni unutmaslik uchun aytadi. Uy eshigi oldida kalitini oladi. Zinapoya tepasida qo‘shnisi turadi. Dilnoza eshikda «Guruch» deydi.