ਦੋ ਕੱਪ ਚਾਹ ਅੱਜ ਜਸਵਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਮੀਨਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਇਸ ਚਾਹ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕੋ ਚਾਹ ਹਰ ਦਿਨ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੀਨਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਰੁਕਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਬਲਦੇਵ ਕੱਪ ਧੋਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਸਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਮੀਨਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਮੀਨਾ ਕੌਣ ਹੈ?” ਬਲਦੇਵ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਬੈਠੋ।” ਜਸਵਿੰਦਰ ਪੁਰਾਣੀ ਕੁਰਸੀ ਕੋਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਗਿਲਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਚਾਹ?” ਬਲਦੇਵ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੋ ਚਾਹ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਸਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। “ਦੋ ਚਾਹ?” ਉਹ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। “ਹਾਂ, ਦੋ ਚਾਹ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਘੱਟ ਚੀਨੀ।” “ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਲੀ ਚਾਹ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਇੱਕ ਚੀਨੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੱਟ ਚੀਨੀ?” ਬਲਦੇਵ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। “ਹਾਂ, ਇਹੀ,” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਹਾਂ, ਇਹੀ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਕੱਪ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਹ ਇੱਕ ਕੱਪ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਦੋ ਕੱਪ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਕੱਪਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ?” ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। “ਹਰ ਦਿਨ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕੋ ਚਾਹ?” ਮੀਨਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। “ਹਰ ਦਿਨ ਇੱਕੋ ਚਾਹ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੋ ਕਿਉਂ?” ਮੀਨਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਈ ਹੈਂ।” ਮੀਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਿਲਾਸ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਲੋਕ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਬਲਦੇਵ ਦੋ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਕੱਪ ਜਸਵਿੰਦਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਾ ਕੱਪ ਮੀਨਾ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। “ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਚਾਹ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਚਾਹ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਚਾਹ,” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਕੱਪਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। “ਹੁਣ ਚਾਹ ਦੋ ਹਨ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਹਾਂ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਕੱਪ ਵੀ ਦੋ ਹਨ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਹਾਂ,” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਪੈਸੇ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪੈਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਪੈਸੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਪੈਸੇ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰ?” ਬਲਦੇਵ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੋ ਕੱਪ ਹਨ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੋ ਕੱਪ ਹਨ,” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਇਹ ਵੱਧ ਹੈ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਪੈਸਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਦੋ ਨਹੀਂ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਾਹ ਪੀਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੱਪ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। “ਚਾਹ ਚੰਗੀ ਹੈ,” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਹਰ ਦਿਨ ਚੰਗੀ ਹੈ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। “ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਦੋ?” ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਜਸਵਿੰਦਰ ਮੀਨਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਕੱਪ ਫੜੀ ਬੈਠੀ ਹੈ। “ਕੱਲ੍ਹ ਪੁੱਛਾਂਗੇ,” ਜਸਵਿੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਖਾਲੀ ਕੱਪਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਨਵੇਂ ਗਿਲਾਸ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।