Sa Gitna ng Alon Nasa gilid ng dagat sa Boracay si Marco, isang lifeguard. Biglang dumilim ang langit, at naging malakas ang hangin. Itinaas ni Mara ang kamay at sinabi, “Bawal na ang dagat.” Tumunog ang sipol ni Marco, ngunit dalawang turista ang nasa malayo pa. Magkasama sina Ana at Leo, at mabilis silang dinadala ng alon. Hawak ni Ana ang kamay ni Leo, pero mababa na ang ulo nito. “Hindi sila makakabalik,” sabi ni Mara. “Dalhin mo ang lubid,” sagot ni Marco. Inilagay ni Marco ang lubid sa kanyang katawan. Hawak ni Mara ang kabilang dulo sa gilid ng dagat. Pumasok si Marco sa tubig habang lumalaki ang mga alon. “Marco, mabilis ang bagyo,” sabi ni Mara. “Kapag itinaas ko ang kamay, ibalik mo kami,” sagot niya. Lumangoy si Marco patungo kina Ana at Leo. Tumama ang isang alon sa kanyang mukha, at uminom siya ng tubig. Saglit siyang nawala sa ibabaw, ngunit muling lumitaw ang kanyang ulo. “Narito ako,” sabi ni Marco nang malakas. “Ana, hawakan mo ang lubid.” “Si Leo muna,” sagot ni Ana. Halos walang lakas si Leo, at mabigat ang kanyang katawan. Inilagay ni Marco ang lubid sa ilalim ng mga kamay ni Leo. “Leo, tingnan mo ako,” sabi ni Marco. “Huwag mong bitawan ito.” “Masakit ang paa ko,” sabi ni Leo. “Hindi mo kailangang gamitin ang paa mo,” sagot ni Marco. “Ako ang gagamit ng lakas.” Itinaas ni Marco ang isang kamay bilang tawag kay Mara. Nagsimula silang bumalik, ngunit isang malaking alon ang dumating. Biglang naging maluwag ang lubid sa katawan ni Marco. “Marco, nawala ang lubid sa kamay ko,” sabi ni Mara mula sa gilid. Nasa tubig na ang buong lubid, at mabilis itong lumalayo. Tumingin si Marco kay Leo, saka sa gilid ng dagat. Malayo pa sila, at mabigat na ang kanyang mga kamay. “Ana, marunong ka bang lumangoy?” tanong ni Marco. “Oo, pero ayaw kong iwan si Leo,” sagot niya. “Hindi mo siya iiwan,” sabi ni Marco. “Pumunta ka sa likod ko at itulak mo ako.” Ginawa iyon ni Ana, habang hawak ni Marco si Leo. Sa bawat alon, napupunta sila sa ilalim at muling umaangat. Dalawang beses na tumigil si Marco upang huminga. “Hindi ko na kaya,” sabi ni Ana. “Kaya mo pa ng isang beses,” sagot ni Marco. “Kapag dumating ang alon, sabay tayo.” Dumating ang alon, at sabay silang gumamit ng buong lakas. Naging malapit ang gilid, ngunit nawawala na naman ang ulo ni Leo. “Leo, magsalita ka,” sabi ni Ana. “Gusto ko ng kape,” mahinang sagot ni Leo. “Kapag nasa labas ka na,” sabi ni Marco. Pumasok si Mara sa mababang tubig at inabot ang kamay ni Ana. Hinawakan ni Ana si Mara, habang dala pa rin ni Marco si Leo. Sa huling alon, sabay silang napunta sa gilid ng dagat. Humiga si Leo sa lupa at umubo nang ilang beses. Umupo si Marco sa tabi niya, habang hawak ang masakit niyang katawan. Lumapit si Ana kay Leo at sinabi, “May utang kang kape sa aming dalawa.” Itinaas ni Leo ang kamay at sinabi, “Dalawang kape, pero pagkatapos ng bagyo.”