बजार पोखरामा उनको नयाँ घर छ। उनी केही हप्ता अघि यहाँ आएको हो। उनलाई केही शब्द मात्र थाहा छ। आज साँझ छिमेकी उनको घरमा खान्छ। बजार बन्द हुने समय नजिक छ। उनी बजारमा पुग्छिन्। उनको घरको भान्सा खाली छ। उनीसँग थोरै पैसा छ। उनी रोटी चाहन्छिन्। पसलको अगाडि रोटी राखिएको छ। उनी हातले रोटी देखाउँछिन्। विक्रेताले पानी दिन्छ। उनी भन्छिन्, “होइन, यो होइन।” विक्रेता भन्छ, “यो होइन?” उनी भन्छिन्, “होइन। यो।” उनी फेरि हातले रोटी देखाउँछिन्। विक्रेताले चामल दिन्छ। चामल ठूलो छ। उनी भन्छिन्, “होइन, यो होइन।” विक्रेता हाँस्छ। उसले चामल तल राख्छ। उसले फेरि उनलाई हेर्छ। विक्रेता भन्छ, “यो?” उनी भन्छिन्, “होइन।” उनी फेरि हातले रोटी देखाउँछिन्। यस पटक विक्रेताले साबुन दिन्छ। साबुन ठूलो छ। साबुन उनको हातमा अडिँदैन। उनी भन्छिन्, “होइन, होइन।” विक्रेता हाँस्छ। ऊ रिसाउँदैन। ऊ केही समय चुप बस्छ। त्यसपछि ऊ आफैँ अगाडि जान्छ। उसले रोटी उठाउँछ। उसले त्यो उनको अगाडि राख्छ। विक्रेता भन्छ, “यो रोटी हो।” उनी विक्रेताको मुख हेर्छिन्। उनी भन्छिन्, “लोटी।” विक्रेता भन्छ, “रोटी।” उनी भन्छिन्, “रोटी।” विक्रेता भन्छ, “हो, रोटी।” उनी फेरि भन्छिन्, “रोटी।” यस पटक उनको आवाज ठीक हुन्छ। विक्रेताले पैसा सोध्छ। विक्रेता भन्छ, “एक कि दुई?” उनी भन्छिन्, “दुई।” विक्रेताले दुई रोटी दिन्छ। उसले पैसा लिन्छ। उसले अर्को रोटी पनि उनको हातमा राख्छ। उनी भन्छिन्, “यो?” विक्रेता भन्छ, “हो। यो पनि।” उनी पैसा हेर्छिन्। विक्रेता पैसा फर्काउँदैन। उनी भन्छिन्, “कति?” विक्रेता भन्छ, “त्यति नै।” उनी बुझ्दिनन्। उनी केही समय चुप बस्छिन्। विक्रेता भन्छ, “रोटी राम्रो छ। पैसा पुग्छ।” उनी पैसा दिन्छिन्। उनी हात जोड्छिन्। उनी भन्छिन्, “धन्यवाद।” विक्रेता भन्छ, “हो।” उनी बजारबाट घरतिर लाग्छिन्। बाटोमा उनको हातमा तीन रोटी छन्। राति हुन लागेको छ। बाटोमा धेरै मानिस छन्। उनी घरको बाटो चिन्छिन्। उनी एक्लै भन्छिन्, “रोटी।” त्यसपछि उनी घर पुग्छिन्। उनी केही समय घरबाहिर बस्छिन्। उनको हातमा अझै तीन रोटी छन्। उनी ढिलो गरी भन्छिन्, “रोटी।” भर्याङको माथि छिमेकी छ।