Laging Huli si Lino Nasa maliit na bahay si Mara ngayong umaga. Ngayon ang araw ng malaking pulong sa barangay. Kailangan gumana ang orasan sa bahay bago magtanghali. Si Lino ang gumagawa ng orasan, ngunit wala pa siya. Alas otso ang oras sa orasan sa kusina. Alas siyam ang oras sa orasan sa sala. Alas diyes ang oras sa orasan sa harap ng bahay. Tahimik na nakaupo si Mara sa tabi ng pinto. Dumating si Lino nang alas onse. Hawak niya ang isang maliit na kahon. May langis sa kanyang kamay. May orasan sa kanyang bulsa. “Bakit ngayon ka lang?” sabi ni Mara. “Ngayon lang ako dumating,” sabi ni Lino. “Alas onse na.” “Hindi pa alas onse sa orasan ko.” Inilabas ni Lino ang orasan sa bulsa. Tiningnan ito ni Mara. Alas otso ang oras nito. “Alas otso ang orasan mo,” sabi ni Mara. “Oo,” sabi ni Lino. “Tama ang orasan ko.” “Pero alas onse na sa bahay.” “Hindi tama ang orasan sa bahay.” Tumayo si Lino at pumasok sa kusina. Kinuha niya ang orasan sa dingding. Binuksan niya ang likod nito. Nahulog ang isang maliit na bato sa sahig. “Bato ang nasa loob,” sabi ni Mara. “Hindi bato iyan,” sabi ni Lino. “Bahagi iyan.” “Bahagi ng orasan?” “Bahagi ng bato.” Pinulot ni Lino ang bato at inilagay sa kahon. Kumuha siya ng bagong bahagi. Nagtrabaho siya sa orasan nang ilang sandali. “Gumana na,” sabi niya. Tiningnan ni Mara ang orasan. Alas otso pa rin ang oras. “Gumana ang orasan,” sabi ni Mara. “Hindi gumalaw ang oras.” “Dahan-dahan ang oras,” sabi ni Lino. “Hindi dahan-dahan ang pulong.” “Alas otso pa lang sa orasan ko.” Kinuha ni Mara ang orasan sa sala. Iniabot niya ito kay Lino. “Ayusin mo rin ito,” sabi niya. “Pwede,” sabi ni Lino. “Anong oras ang gusto mo?” “Ang tamang oras.” Tiningnan ni Lino ang orasan. Alas siyam ang oras nito. Kinuha niya ang maliit na gamit mula sa kahon. Inikot niya ang bahagi sa ilalim ng orasan. “Gumana na,” sabi niya. Alas siyam pa rin ang oras. “Hindi nagbago,” sabi ni Mara. “Baka ayaw ng oras magbago.” “Baka ikaw ang ayaw magbago.” Umupo muli si Lino. Kumuha siya ng pagkain sa mesa. Kumain siya nang tahimik. “May pagkain ka pa,” sabi ni Mara. “May pagkain ako,” sabi ni Lino. “May oras ka ba?” Tiningnan ni Lino ang kanyang orasan. Alas otso pa rin. “May oras ako,” sabi niya. “Anong oras?” “Alas otso.” “Alas onse na.” “Hindi sa akin.” Narinig nila ang tawag mula sa labas. Oras na ng pulong. Tumayo si Mara at kinuha ang susi ng bahay. “Lino, sasama ka ba?” sabi niya. “Sasama ako kapag alas otso na.” “Alas otso na sa orasan mo.” Tumayo si Lino at isinara ang kahon. “Ngayon tayo aalis,” sabi niya. Paglabas nila, tiningnan ni Mara ang orasan sa harap ng bahay. Alas diyes ang oras nito. “Alas diyes na,” sabi niya. “Maaga pa,” sabi ni Lino. “Bakit maaga pa?” “Dahil hindi pa alas onse.” Mabilis na naglakad si Mara. Dahan-dahan namang sumunod si Lino. Pagdating nila sa pulong, nakasara na ang pinto. “Late tayo,” sabi ni Mara. “Hindi tayo late,” sabi ni Lino. “Mali ang pinto.” Binuksan niya ang orasan sa bulsa. Alas otso pa rin ito. Biglang tumunog ang orasan sa kanyang kamay. “Alas otso na,” sabi ni Lino. “Lino, gabi na,” sabi ni Mara. Tiningnan ni Lino ang orasan. “Kaya pala gutom na ako.”