ବଜାର ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଛୋଟ ଖାଦ୍ୟ ବଜାରରେ ମୀନା ଠିଆ ହୋଇଛି। ମୀନା ତିନି ସପ୍ତାହ ହେଲା ସହରକୁ ଆସିଛି। ସେ ଏକ ଛୋଟ ଘରେ ରହେ। ଘରେ ଏକ ଛୋଟ ରୋଷେଇ ଘର ଅଛି। ସେ ପ୍ରାୟ କିଛି ଓଡ଼ିଆ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପଡ଼ୋଶୀ ତାଙ୍କ ଘରେ ଖାଇବେ। ବଜାର ଶୀଘ୍ର ବନ୍ଦ ହେବ। ମୀନା ଆଳୁ କିଣିବାକୁ ଆସେ। ସେ ଏକ ଦୋକାନ ଆଗରେ ଠିଆ ହୁଏ। ଦୋକାନୀ ରଘୁ ଟେବୁଲ ପଛରେ ବସିଛି। ଟେବୁଲ ଉପରେ ପିଆଜ, କଦଳୀ, କଖାରୁ ଏବଂ ଆଳୁ ଅଛି। ମୀନା ଟେବୁଲକୁ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଏ। “ଦୟାକରି, ଏହା।” ରଘୁ ତାକୁ ଏକ ପିଆଜ ଦିଏ। “ନା, ନା,” ମୀନା କହେ। “ସେହି ନୁହେଁ। ଏହା।” ରଘୁ ଏକ କଦଳୀ ଦିଏ। ସେ କଦଳୀଟି ଉପରକୁ ଧରେ। “ଏହା?” “ନା। ନା,” ମୀନା କହେ। “ଏହା। ଛୋଟ। ଦୟାକରି।” ରଘୁ ଏବେ ଏକ ବଡ଼ କଖାରୁ ଉଠାଏ। ସେ ତାହା ମୀନାଙ୍କ ବ୍ୟାଗ ପାଖରେ ରଖେ। ମୀନା ବଡ଼ କଖାରୁକୁ ଦେଖେ। ପରେ ରଘୁକୁ ଦେଖେ। “ନା, ନା। ଏହା ନୁହେଁ।” ରଘୁ ହସେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ହସେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ରହେ। ସେ ପିଆଜ, କଦଳୀ ଏବଂ କଖାରୁ ପୁଣି ରଖେ। “ଦୟାକରି ଦେଖାନ୍ତୁ,” ରଘୁ କହେ। ମୀନା ପୁଣି ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଏ। ଏଥର ସେ ଆଳୁ ଦିଗକୁ ଦେଖାଏ। ରଘୁ ନିଜେ ଏକ ଆଳୁ ଉଠାଏ। ସେ ମୀନାଙ୍କ ଆଗରେ ଆଳୁଟି ଧରେ। “ଏହା ଆଳୁ,” ରଘୁ ଧୀରେ କହେ। ମୀନା ଶୁଣେ। “ଆଲୁ?” “ଭଲ, ଆଳୁ,” ରଘୁ କହେ। “ଆଳୁ,” ମୀନା କହେ। “ହଁ, ଆଳୁ,” ରଘୁ କହେ। ମୀନା ବ୍ୟାଗ ଖୋଲେ। “କେତେ ଟଙ୍କା?” “ଦଶ ଟଙ୍କା।” ମୀନା ଟଙ୍କା ଦିଏ। ରଘୁ ଏକ ଆଳୁ ବ୍ୟାଗରେ ରଖେ। ପରେ ସେ ଆଉ ଏକ ଆଳୁ ବ୍ୟାଗରେ ରଖେ। ମୀନା ଟଙ୍କା ଗଣେ। “ଏକ?” “ଦୁଇ,” ରଘୁ କହେ। “ଦୁଇ?” “ହଁ, ଦୁଇ। ଟଙ୍କା ନାହିଁ।” ମୀନା ବ୍ୟାଗକୁ ଦେଖେ। ତାହାରେ ଦୁଇଟି ଆଳୁ ଅଛି। “ଧନ୍ୟବାଦ,” ସେ କହେ। ରଘୁ ପିଆଜ ଏବଂ କଦଳୀକୁ ପାଖକୁ ରଖେ। “ଆଉ କିଛି?” “ନା, ଧନ୍ୟବାଦ।” “ଠିକ ଅଛି।” ମୀନା ବ୍ୟାଗ ନେଇ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲେ। ତାଙ୍କ ଘର ବଜାର ପାଖରେ ଅଛି। ସେ ଧୀରେ କହେ, “ଆଳୁ।” ସେ ଘର ଆଗରେ ପହଞ୍ଚେ। ସେ ଦୁଆର ଖୋଲିବା ପୂର୍ବରୁ ପୁଣି କହେ, “ଆଳୁ।” ଉପର ସିଢ଼ିରେ ପଡ଼ୋଶୀ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।