ପ୍ରଥମ ଟିକେଟ ମୀନା ଆଜି ରଙ୍ଗଘର ସିନେମା ଘରେ ଠିଆ ହୋଇଛି। ଆଜି ତାର ପ୍ରଥମ କାମର ପ୍ରଥମ ଦିନ। ସେ ଟିକେଟ ଘରର ଛୋଟ ଝରକା ଖୋଲେ। ପାଖରେ ପରିଚାଳକ ଦେବବାବୁ ଟଙ୍କା ଗଣୁଛନ୍ତି। ଦେବବାବୁ କହନ୍ତି, “ଗୋଟିଏ ଟିକେଟ ଷାଠିଏ ଟଙ୍କା।” ମୀନା କହେ, “ମୁଁ ହିସାବ ଜାଣେ।” “ଦୁଇଟି ଟିକେଟ କେତେ?” “ଶହେ କୋଡ଼ିଏ ଟଙ୍କା।” “ତିନୋଟି ଟିକେଟ କେତେ?” “ମୋତେ ଚାକିରି ମିଳିଛି, ପରୀକ୍ଷା ନୁହେଁ।” ଦେବବାବୁ ଟଙ୍କା ବାକ୍ସ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି। “ଏହି କଥା ଗୋଟିଏ ସିନେମାରେ ଅଛି।” ମୀନା ପଚାରେ, “କେଉଁ ସିନେମାରେ?” “ପୁରୁଣା ଘର, ଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ।” “ଆପଣ ସବୁ ସିନେମା ମନେ ରଖନ୍ତି?” “ସବୁ ନୁହେଁ, କେବଳ ଏଠାର ସବୁ।” ବାହାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୁଏ, ଆଲୋକ ଜଳେ। ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶକ ଝରକା ପାଖକୁ ଆସେ। ସେ ମୀନାର କଲେଜ ସାଙ୍ଗ ଅରୂପ। ମୀନା ତୁରନ୍ତ ନିଜ କେଶ ଠିକ କରେ। ଅରୂପ କହେ, “ତୁମେ ସତରେ ଏଠାରେ କାମ କରୁଛ?” “ନା, ମୁଁ ଝରକା ଭିତରେ ଘୁମୁଛି।” ଦେବବାବୁ କହନ୍ତି, “ଏହା ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ସିନେମାର କଥା।” ମୀନା ଧୀରେ କହେ, “ଏବେ ନୁହେଁ, ଦେବବାବୁ।” ଅରୂପ ହସେ। “ରାତି ନଅଟାର ସିନେମା ପାଇଁ ଟିକେଟ।” ମୀନା ପଚାରେ, “ଗୋଟିଏ ଟିକେଟ?” ଅରୂପ କହେ, “ଦୁଇଟି ଟିକେଟ।” ମୀନାର ହାତ ଟିକେଟ ଉପରେ ରହିଯାଏ। “ଦ୍ୱିତୀୟ ଲୋକ କିଏ?” “ମୁଁ ଭାବିଲି, ତୁମ କାମ ସରିବ।” “ମୋ କାମ ଦଶଟାରେ ସରିବ।” “ତେବେ ଗୋଟିଏ ଟିକେଟ ଦିଅ।” ମୀନା ଗୋଟିଏ ଟିକେଟ କାଟେ। ଅରୂପ ତାକୁ ଶହେ ଟଙ୍କା ଦିଏ। ସେ ବାକ୍ସରୁ ପଚାଶ ଟଙ୍କା ଫେରାଏ। ଦେବବାବୁ କହନ୍ତି, “ଟିକେଟ ଷାଠିଏ ଟଙ୍କା।” ମୀନା ତୁରନ୍ତ ଦଶ ଟଙ୍କା ମାଗେ। “ମୋତେ ଭୁଲ ହୋଇଗଲା।” ଅରୂପ ଦଶ ଟଙ୍କା ଦିଏ। “ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଏତିକି ଚଳେ।” ଦେବବାବୁ କହନ୍ତି, “ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ସିନେମାରେ ଅଛି।” ମୀନା ପଚାରେ, “କେଉଁ ସିନେମାରେ?” “ନୂଆ କାମ, ମଝି ଦୃଶ୍ୟ।” ଅରୂପ ପଚାରେ, “ତାର ଶେଷ ଦୃଶ୍ୟ କଣ?” ଦେବବାବୁ ଘଣ୍ଟାକୁ ଦେଖନ୍ତି। “ଝିଅଟି ଠିକ ଟଙ୍କା ଫେରାଏ।” ମୀନା କହେ, “ସେହି ସିନେମା ଏଯାଏଁ ଶେଷ ହୋଇନି।” ଅରୂପ ଟିକେଟଟି ଧରି ଠିଆ ରହେ। “କାଲି ତୁମ କାମ କେବେ ସରିବ?” “ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟାରେ।” “ଦୁଇଟି ଟିକେଟ କେତେ?” “ଶହେ କୋଡ଼ିଏ ଟଙ୍କା।” “କାଲି ମୁଁ ଶହେ କୋଡ଼ିଏ ଟଙ୍କା ଆଣିବି।” ମୀନା ଦ୍ୱିତୀୟ ଟିକେଟଟି ଅଲଗା କରି ରଖେ।