Pesenan Sari Sari dodolan sayur ing pasar cilik. Dina iki dina bayaran. Akeh wong teka tuku pangan. Sari uga arep tuku piso anyar. Sari lungguh ing mburi meja. Ing meja ana lombok, tomat, bawang, lan endhog. Dhuwit ana ing kothak cilik. Sari ngerti pesenan saben wong. Darto teka nggawa tas ireng. “Sari, aku tuku kaya biasane.” “Lombok sithik, tomat papat, lan endhog enem?” “Iya, kuwi pesenanku.” Sari njupuk barang kuwi. Darto mbayar nganggo dhuwit gedhe. “Darto, iki balihe.” “Balihe bener?” “Bener. Rong puluh ewu.” Darto ngetung dhuwit. “Iya, bener. Matur nuwun.” “Monggo.” Darto lunga karo tas ireng. Sari nyimpen dhuwit ing kothak. Rini teka karo bocah lanang. Bocah kuwi jenenge Beni. Beni nyekel tangan Rini. “Rini, pesenanmu apa?” “Endhog telu, tomat loro, lan beras sekilo.” “Berasmu mung sak kilo?” “Iya, Sari. Dhuwitku mung cukup kuwi.” Sari njupuk beras. “Beras iki limalas ewu.” “Endhog lan tomate pira?” “Total telung puluh ewu.” Rini mbayar. Sari menehi barang lan balihe. “Rini, iki berasmu.” “Matur nuwun, Sari.” Beni ndeleng piso ing meja. Piso kuwi wis lawas lan gagange longgar. “Bu, piso kuwi arep tuku anyar?” Sari ngguyu cilik. “Iya, Beni. Dina iki arep tuku.” Rini nyawang piso kuwi. “Piso anyar pira?” “Telung puluh ewu.” “Wis duwe dhuwit?” “Durung ngerti. Aku ngetung dhisik.” Sari mbukak kothak. Dhuwite ora akeh. Sari ngetung dhuwit kaping siji. “Kurang sepuluh ewu,” ujare Sari. “Kurang sepuluh ewu?” pitakone Rini. “Iya. Dhuwit iki kanggo tuku piso.” Rini nyawang Beni. Beni nyawang piso lawas. Slamet teka saka dalan pasar. Dheweke nggawa kranjang kosong. “Sari, aku tuku kaya wingi.” “Lombok siji plastik lan bawang siji plastik?” “Iya. Nanging dina iki tambah tomat loro.” “Lombok, bawang, lan tomat loro?” “Bener.” Sari nyiapake barang. Slamet mbayar nganggo dhuwit pas. “Sari, iki dhuwite.” “Matur nuwun, Slamet.” Slamet njupuk kranjang. “Piso lawasmu isih kuwi?” “Iya, isih kuwi.” “Gagange wis longgar.” “Aku ngerti.” “Dina iki tuku anyar?” “Aku pengin tuku. Dhuwitku kurang.” Slamet mbukak kanthong. Dheweke menehi dhuwit sepuluh ewu. “Saiki ora kurang,” ujare Slamet. Sari ora njupuk dhuwit kuwi. “Iki kanggo apa?” “Kurangmu sepuluh ewu.” “Aku ora bisa njupuk.” “Njupuk wae. Aku mbayar luwih dhisik.” Sari nyawang dhuwit kuwi. Rini isih ngadeg ing ngarep meja. “Dina iki bayaranmu, Slamet,” ujare Sari. “Iya. Dina iki aku oleh bayaran.” “Sesuk tak bayar.” “Sesuk wae.” Sari njupuk dhuwit kuwi. Dheweke nulis jeneng Slamet ing kertas cilik. “Jenengmu tak tulis.” “Supaya ora lali?” “Aku ora lali pesenanmu.” Slamet ngguyu. “Aku ngerti. Saben dina kowe ngerti.” Sari nglebokake kertas ing kothak. Dheweke nutup kothak lan ngadeg. “Rini, tulung deloken mejaku.” “Arep menyang endi?” “Aku tuku piso saiki.” “Saiki?” “Iya, saiki.” Sari ninggalake meja sedhela. Rini lungguh ing kursi cilik. Beni nyawang wong pasar. Slamet nyekel kranjange. Sari bali nggawa piso anyar. Piso kuwi ana ing bungkus kertas. “Piso wis teka,” ujare Sari. Rini nyawang bungkus kuwi. “Wis tuku?” “Wis.” Sari mbukak bungkus. Dheweke nyelehake piso anyar ing meja. Piso lawas dilebokake ing tas. Darto bali menyang meja. “Sari, aku lali tuku endhog loro.” “Endhog loro?” “Iya, endhog loro.” Sari njupuk endhog loro. Dheweke nyawang Darto. “Pesenanmu isih padha?” Darto ngguyu. “Isih padha. Sampeyan pancen ngerti.”