మార్కెట్ లక్ష్మి హైదరాబాద్లో కొన్ని వారాల క్రితం వచ్చింది. ఆమెకు చిన్న వంటగది ఉంది. ఈ సాయంత్రం పక్కింటి ఆవిడ భోజనానికి వస్తుంది, సంత మూసే సమయం దగ్గరగా ఉంది. లక్ష్మి చిన్న సంచి తీసుకుని సంతకు వస్తుంది. ఆమెకు తెలుగు మాటలు చాలా తక్కువ తెలుసు. ఆమె ఒక బల్ల దగ్గర ఆగుతుంది. బల్లపై ఒక గుడ్డు ఉంది. పక్కనే టమాటాలు, ఉల్లిపాయలు, బంగాళాదుంపలు ఉన్నాయి. రాము బల్ల వెనుక నిలబడి ఉంటాడు. లక్ష్మి ఒక గుడ్డును చూపిస్తుంది. “ఇది?” అని రాము అడుగుతాడు. “దయచేసి,” అని లక్ష్మి అంటుంది. రాము ఒక టమాటా తీసి ఆమె చేతిలో పెడతాడు. లక్ష్మి టమాటాను చూస్తుంది. ఆమె మెల్లగా తల ఊపుతుంది. “కాదు.” ఆమె మళ్లీ ఒక గుడ్డును చూపిస్తుంది. ఈసారి రాము ఒక పెద్ద బంగాళాదుంప తీస్తాడు. “ఇది?” అని రాము అడుగుతాడు. లక్ష్మి బంగాళాదుంపను చూస్తుంది. ఆమె చేయి పైకి లేపుతుంది. “కాదు. అది కాదు.” రాము నవ్వుతాడు. బల్లపై ఉన్న ఉల్లిపాయను తీస్తాడు. దాన్ని తన చెవి దగ్గర పెడతాడు. తర్వాత దాన్ని లక్ష్మికి చూపిస్తాడు. “ఇది?” అని రాము అడుగుతాడు. లక్ష్మి చేతులు ఊపుతుంది. “కాదు. కాదు.” రాము ఉల్లిపాయను కింద పెడతాడు. అతను ఇంకేమీ అడగడు. అతను బల్లను చూస్తాడు. లక్ష్మి చూపించిన చోటు చూస్తాడు. అక్కడి నుంచి గుడ్డును తన చేతితో తీస్తాడు. రాము గుడ్డును పైకి పట్టుకుంటాడు. అతను నెమ్మదిగా అంటాడు, “గుడ్డు.” లక్ష్మి అతని నోరు చూస్తుంది. తర్వాత గుడ్డును చూస్తుంది. “గుడ్డి,” అని లక్ష్మి అంటుంది. రాము నవ్వడు. అతను మృదువుగా అంటాడు, “పరవాలేదు. గుడ్డు.” లక్ష్మి నెమ్మదిగా మళ్లీ అంటుంది, “గుడ్డు.” “అవును, గుడ్డు,” అని రాము అంటాడు. లక్ష్మి చేతిలోని టమాటాను బల్లపై పెడుతుంది. బంగాళాదుంపను కూడా పెడుతుంది. రాము ఒక కాగితపు సంచి తీస్తాడు. అతను సంచిలో ఒక గుడ్డు పెడతాడు. “ఎంత?” అని లక్ష్మి అడుగుతుంది. రాము వేళ్లతో ఒకటి చూపిస్తాడు. తర్వాత కొంత డబ్బు చూపిస్తాడు. “ఇది?” అని లక్ష్మి అడుగుతుంది. “అవును,” అని రాము అంటాడు. “ఇంత.” లక్ష్మి డబ్బు తీస్తుంది. ఆమె నాణేలను లెక్కిస్తుంది. ఒక నాణెం కింద పడుతుంది. రాము నాణెం తీసి ఆమెకు ఇస్తాడు. “ధన్యవాదాలు,” అని లక్ష్మి అంటుంది. ఆమె డబ్బు రాముకు ఇస్తుంది. రాము డబ్బు తీసుకుంటాడు. తర్వాత అతను మరో గుడ్డు సంచిలో పెడతాడు. లక్ష్మి అతని చేతిని చూస్తుంది. “ఇది?” “అవును,” అని రాము అంటాడు. “ఇది కూడా.” లక్ష్మి సంచిని రెండు చేతులతో పట్టుకుంటుంది. “ధన్యవాదాలు.” రాము చిరునవ్వుతో డబ్బు పెట్టెలో వేస్తాడు. లక్ష్మి బల్లను చూస్తుంది. రాము ఉల్లిపాయను చూపిస్తాడు. “అది?” అని లక్ష్మి అడుగుతుంది. “కాదు,” అని రాము అంటాడు. “అది ఉల్లిపాయ.” లక్ష్మి నవ్వుతుంది. ఆమె మాట మాత్రం చెప్పదు. ఆమె సంచితో సంత బయటకు వస్తుంది. వీధిలో జనాలు నడుస్తున్నారు. ఒక బండి పక్కగా వెళ్తుంది. లక్ష్మి సంచిని దగ్గరగా పట్టుకుంటుంది. ఆమె నెమ్మదిగా అంటుంది, “గుడ్డు.” ఇంటికి వెళ్లే మెట్లు కనిపిస్తాయి. ఆమె సంచిని పైకి ఎత్తుతుంది. తలుపు దగ్గర ఆగి ఆమె మళ్లీ అంటుంది, “గుడ్డు.” మెట్ల పైన పక్కింటి ఆవిడ నిలబడి ఉంటుంది.