ਬਾਜ਼ਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਮੀਨਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਘਰ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਪਤਾ ਹਨ। ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਪੜੋਸਣ ਉਸਦੇ ਘਰ ਖਾਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਹੁਣ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਕੋਲ ਥੋੜੇ ਪੈਸੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਮੇਜ਼ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਮੀਨਾ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ, ਜੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਡੱਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਡੱਬਾ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਸੇ ਕੱਢਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਿਆਜ਼ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਜ਼ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਹੀਂ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੱਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਿਆਜ਼ ਵਾਪਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਇਹ?” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਇਹ?” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝਾੜੂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਝਾੜੂ ਮੀਨਾ ਵੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਝਾੜੂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ। ਇਹ ਖਾਣਾ ਹੈ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਝਾੜੂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੀਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਫਿਰ ਉਸੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਰੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਰੋਟੀ। ਇਹ ਰੋਟੀ ਹੈ। ਰੋਟੀ।” ਮੀਨਾ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਲੋਟੀ?” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪੈਸੇ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਰੋਟੀ। ਚੰਗੀ ਰੋਟੀ।” ਮੀਨਾ ਮੇਜ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਰੋਟੀ। ਰੋਟੀ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦਾ ਬੈਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵੀ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਪੈਸੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪੈਸੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਾਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਸੇ ਹਨ।” ਮੀਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਧੰਨਵਾਦ।” ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਬੈਗ ਉਸਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜਾਓ।” ਮੀਨਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੈਗ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਰੋਟੀ।” ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਉਹ ਪੈਸੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਰੋਟੀ।” ਪੜੋਸਣ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜੀ ਹੈ।