બજાર અમદાવાદમાં મહિલા નાનું રસોડું ચલાવે છે. આજે સાંજે પાડોશી જમવા આવે છે. બજાર હવે બંધ થવાનું છે. તેની પોતાની થેલી હાથમાં છે. મહિલાને થોડા ગુજરાતી શબ્દો જ આવડે છે. તે ખાવાનું લેવા બજારમાં આવે છે. તે દૂધ તરફ આંગળી કરે છે. "આપો, કૃપા કરીને." વેચનાર તેને રોટલી આપે છે. "ના." તે ફરી આંગળી કરે છે. "આ, કૃપા કરીને." વેચનાર તેને સફરજન આપે છે. "ના, આ નહીં." મહિલા ફરી આંગળી કરે છે. વેચનાર તેને જૂતાંની જોડી આપે છે. "આ?" "ના, આ નહીં." વેચનાર જૂતાં નીચે મૂકે છે. તે પોતે દૂધ ઉપાડે છે. "દૂધ." વેચનાર ધીમે કહે છે: "દૂધ." મહિલા કહે છે: "દુલ." વેચનાર કહે છે: "દૂધ." મહિલા ફરી કહે છે: "દૂધ." વેચનાર કહે છે: "હા, દૂધ." તે બીજું દૂધ તેની થેલીમાં મૂકે છે. તે પૈસા વગર બીજું દૂધ મૂકે છે. "આ કેટલાનું?" "એક રૂપિયા." મહિલા એક રૂપિયા આપે છે. વેચનાર પૈસા લે છે. "આભાર." મહિલા થેલી પકડી રાખે છે. "બે?" મહિલા પૂછે છે. વેચનાર કહે છે: "બે." મહિલા કહે છે: "હા." બજારનું બારણું બંધ થાય છે. મહિલા રસ્તા પર ધીમે ચાલે છે. તે કહે છે: "દૂધ." તેના ઘરે થોડું દૂર છે. તે સીડીઓ પાસે ઊભી રહે છે. સીડીઓની ઉપર પાડોશી રાહ જુએ છે. મહિલા બારણું ખોલીને કહે છે: "દૂધ."