बाजार मुंबईत एक बाई छोट्या घरात राहते. काही आठवडे आधी ती इथे येते, आणि तिला फार थोडे शब्द येतात. आज संध्याकाळी शेजारीण जेवायला येते, आणि बाजार लवकर बंद होतो. तिच्या स्वयंपाकघरात भांडे आहे. घरात थोडे पाणी आहे. पण घरात भाजी नाही. तिच्याकडे थोडे पैसे आहेत. ती कापडी पिशवी घेते. ती बाजाराच्या रस्त्यावर जाते. बाजारात भाजीचे छोटे दुकान आहे. दुकानात कांदे, टोमॅटो, लिंबू आणि बटाटा आहेत. विक्रेता दुकानात बसतो. बाई त्याच्याकडे पाहते. ती थोडे मराठी समजते. ती एका वस्तूकडे बोट करते. ती म्हणते, “हे, कृपया.” विक्रेता कांदा तिच्या हातात देतो. तो म्हणतो, “हे?” बाई कांद्याकडे पाहते. ती म्हणते, “नाही.” ती पुन्हा त्या वस्तूकडे बोट करते. ती म्हणते, “हे, कृपया.” विक्रेता एक लिंबू देतो. लिंबू तिच्या हातापेक्षा लहान आहे. विक्रेता विचारतो, “हे?” बाई लिंबू पाहते. ती म्हणते, “नाही.” विक्रेता हसत नाही. तो फक्त तिच्याकडे पाहतो. बाई पुन्हा बोट करते. तिचे बोट आता दुसऱ्या टोपलीकडे जाते. ती म्हणते, “ते, कृपया.” विक्रेता टोपलीतून एक साबण काढतो. साबण भाजीच्या दुकानाजवळ ठेवलेला आहे. तो साबण तिच्या पिशवीत ठेवायला जातो. बाई लगेच म्हणते, “नाही, नाही.” विक्रेता थांबतो. तो साबण परत ठेवतो. त्याला आता समजते. बाई त्या वस्तूकडे पुन्हा बोट करते. विक्रेता खाली बसतो. तो हात पुढे करतो. तो बटाटा उचलतो. तो बटाटा तिच्या समोर धरतो. तो हळू म्हणतो, “बटाटा.” बाई त्याचे तोंड पाहते. ती हळू म्हणते, “पटाटा.” विक्रेता लगेच म्हणतो, “बटाटा, बाई. बटाटा.” बाई पुन्हा म्हणते, “बटाटा.” विक्रेता म्हणतो, “हो, बटाटा.” बाई टोपलीकडे पाहते. ती म्हणते, “किती?” विक्रेता एक बोट वर करतो. तो म्हणतो, “एक.” बाई पैसे दाखवते. ती विचारते, “किती?” विक्रेता हातावर रक्कम दाखवतो. तो म्हणतो, “दहा.” बाई पैसे मोजते. ती म्हणते, “हो.” विक्रेता एक बटाटा पिशवीत ठेवतो. मग तो दुसरा बटाटा घेतो. तो दुसरा बटाटा पिशवीत ठेवतो. बाई लगेच म्हणते, “नाही.” विक्रेता म्हणतो, “हा दुसरा.” बाई पैसे त्याच्याकडे धरते. ती म्हणते, “नाही.” विक्रेता हात मागे घेतो. तो म्हणतो, “नाही, पैसे नाही.” बाई त्याच्याकडे पाहते. ती म्हणते, “धन्यवाद.” विक्रेता म्हणतो, “हो.” बाई पिशवी घेते. ती बाजारातून बाहेर येते. रस्त्यावर कमी लोक आहेत. दुकानांचे दिवे बंद होत आहेत. ती हळू चालते. पिशवी तिच्या हाताला लागते. ती स्वतःशी म्हणते, “बटाटा.” ती घराच्या जिन्यापाशी येते. तिच्याकडे किल्ली आहे. ती दार उघडते आणि पुन्हा म्हणते, “बटाटा.” जिन्याच्या वर शेजारीण उभी आहे.