Շուկան Աննան մի քանի շաբաթ առաջ տեղափոխվում է Երևան։ Նա ունի փոքր խոհանոց և քիչ բառեր գիտի։ Այսօր հարևանը գալիս է նրա տուն՝ ուտելու։ Շուկան շուտով փակվում է։ Աննային հաց է պետք։ Աննան մտնում է փոքր շուկա։ Սեղանի վրա շատ բան կա։ Վաճառողը կանգնած է սեղանի մոտ։ Աննան ցույց է տալիս մի բան։ «Բարև։ Սա, խնդրում եմ»։ Վաճառողը վերցնում է մեծ շիշ և տալիս Աննային։ «Ոչ, ոչ», ասում է Աննան։ «Սա չէ»։ Նա նորից ցույց է տալիս նույն տեղը։ Վաճառողը վերցնում է փոքր տուփ։ Նա տուփը դնում է սեղանին։ «Սա՞»։ «Ոչ։ Սա չէ»։ Վաճառողը նայում է Աննային և հետո նայում է սեղանին։ Նա վերցնում է մեծ գդալ։ Գդալը տալիս է Աննային։ Աննան նայում է գդալին։ Հետո նայում է վաճառողին։ «Ոչ, ոչ։ Սա չէ»։ Վաճառողը ծիծաղում է։ Նա չի շտապում։ Նա գդալը դնում է տեղը և մոտենում է սեղանի մյուս կողմին։ Աննան նորից ցույց է տալիս։ Վաճառողը հիմա կանգ է առնում։ Նա վերցնում է հացը և պահում է ձեռքում։ Նա նայում է Աննային։ «Սա հաց է», ասում է նա դանդաղ։ «Հաց»։ Աննան լսում է և փորձում է ասել բառը։ «Հացա»։ Վաճառողը մեղմ ասում է. «Հաց»։ Աննան նորից ասում է. «Հաց»։ Վաճառողը դնում է երկու հաց Աննայի տոպրակի մեջ։ «Մեկի փողը», ասում է Աննան։ «Որքա՞ն»։ Վաճառողը ցույց է տալիս թիվը։ «Ահա»։ Աննան տալիս է փողը։ Վաճառողը վերցնում է միայն մեկի փողը։ «Երկու հաց է», ասում է Աննան։ «Շնորհակալություն»։ Վաճառողը ասում է. «Այո»։ Աննան դուռը բացում է և դուրս գալիս։ Շուկայի դուռը փակվում է նրա հետևում։ Փողոցում ցուրտ է։ Աննան պահում է տոպրակը երկու ձեռքով։ Նա քայլում է դանդաղ։ Նա ասում է. «Հաց»։ Տան մոտ Աննան կանգնում է։ Նա նայում է տոպրակին և ասում է. «Հաց»։ Աստիճանների վերևում հարևանն է սպասում։