বজাৰ গুৱাহাটীৰ সৰু খাদ্য বজাৰত মীনা থিয় হৈ থাকে। তাইৰ সৰু পাকঘৰ আছে, আৰু তাই কম কথা জানে। আজি সন্ধিয়া চুবুৰীয়া এগৰাকী মহিলা আহিব, কিন্তু বজাৰ বন্ধ হ’ব। তাই আলু কিনিব লাগে। তাইৰ হাতত অলপ টকা থাকে। তাইৰ হাতত এটা সৰু বেগো থাকে। তাই দোকানৰ আগত ৰৈ এটা বস্তুলৈ আঙুলি দিয়ে। মীনাই কয়, “এইটো, অনুগ্ৰহ কৰি।” ৰহিমে এটা টমেটো তাইৰ হাতত দিয়ে। তেওঁ কয়, “এইটো টমেটো। এটা টমেটো লাগে নেকি?” মীনাই টমেটো চাই কয়, “নাই। এইটো নহয়।” ৰহিমে কয়, “নহয়? হয়, ঠিক আছে। আপুনি কিমান ল’ব?” মীনাই আকৌ আঙুলি দিয়ে। তাই কয়, “এইটো, অনুগ্ৰহ কৰি।” ৰহিমে এইবাৰ এটা পিঁয়াজ দিয়ে। তেওঁ কয়, “এইটো পিঁয়াজ। এইটো ল’ব?” মীনাই পিঁয়াজটো চাই কয়, “নাই। এইটো নহয়।” ৰহিমে পিঁয়াজটো টেবুলত থয়। তেওঁ কয়, “এইটোও নহয়? ঠিক আছে।” মীনাই সৰু সৰু বেগবোৰ চায়। তাই আকৌ আঙুলি দিয়ে। তাই কয়, “এইটো, অনুগ্ৰহ কৰি।” ৰহিমে এইবাৰ এটা কলা তোলে। তেওঁ হাঁহি কয়, “এইটো কলা। আপুনি কলা নল’ব?” মীনাই কয়, “নাই। এইটো নহয়।” ৰহিমে কলাটো থয়। তেওঁ কয়, “ঠিক আছে। আপুনি এইটো বিচাৰে। কিন্তু কোনটো?” মীনাই একে ঠাইলৈ আকৌ আঙুলি দিয়ে। তাই কয়, “এইটো। অনুগ্ৰহ কৰি।” ৰহিমে কিছু সময় ৰয়। তেওঁ টেবুলৰ পৰা সেই বস্তুটো নিজে তোলে। তেওঁ বস্তুটো মীনাৰ ওচৰলৈ আনে। তেওঁ লাহে লাহে কয়, “আলু। এইটো আলু।” মীনাই তেওঁৰ মুখলৈ চায়। তাই কয়, “আৰু?” ৰহিমে কোমল মাতে কয়, “ভাল। আকৌ কওক, আলু।” মীনাই লাহে কয়, “আলু।” ৰহিমে কয়, “হয়। আলু। এটা কিমান লাগে?” মীনাই কয়, “কিমান?” ৰহিমে এটা আলু হাতত ধৰে। তেওঁ কয়, “এটা আলু পাঁচ টকা। দুটা দহ টকা।” মীনাই টকা গুণে। তাই কয়, “দহ টকা। হয়।” ৰহিমে বেগত এটা আলু দিয়ে। তাৰ পিছত তেওঁ আৰু এটা আলু বেগত দিয়ে। মীনাই কয়, “নাই, নাই। এটা।” ৰহিমে কয়, “এইটো এটা। এইটোও এটা। দুটা আলু। এইটো টকাৰ নোহোৱা।” মীনাই ৰহিমলৈ চায়। তাই কয়, “ধন্যবাদ।” ৰহিমে কয়, “ঠিক আছে। আজিৰ বাবে এইটো লওক।” বেগত দুটা আলু থাকে। মীনাই বেগটো ধৰে। তাই দোকানৰ পৰা ওলাই যায়। বজাৰত মানুহ কমি আহে। ৰহিমে টকাৰ বাকচ বন্ধ কৰে। মীনা লাহে লাহে ঘৰলৈ যায়। তাই ৰাস্তাত কয়, “আলু।” তাই দুৱাৰৰ ওচৰত ৰয়। তাই বেগটো খোলে। তাই আকৌ কয়, “আলু।” চিৰিৰ ওপৰত চুবুৰীয়া মহিলা থিয় হৈ থাকে।