මාලාගේ පොළ අද මාලාගේ ගමේ පොළ දවසයි. මාලා පොළේ එළවළු විකුණයි. අද මාලාට සල්ලි ඕනෑ. ඇගේ දුවට පාසල් සපත්තු ඕනෑ. මාලා උදේම පොළට එයි. මාලා මේසය මත එළවළු තබයි. කැරට්, බෝංචි, අල සහ තක්කාලි තිබේ. මාලා හැම ගනුදෙනුකරුවෙකුම හඳුනයි. ඇය හැමෝගේම බඩු දන්නීය. නිමල් මුලින්ම එයි. “මාලා, මට කැරට් දෙසියයක් දෙන්න.” “කැරට් දෙසියයක් නේද?” “ඔව්, කැරට් දෙසියයක්.” මාලා කැරට් මල්ලට දමයි. නිමල් සල්ලි දෙයි. “නිමල්, අදත් කැරට් දෙසියයක්.” “ඔව්, මාලා. අදත් කැරට් දෙසියයක්.” නිමල් මල්ල ගෙන යයි. මාලා සල්ලි පෙට්ටියට සල්ලි දමයි. සෝමා අම්මා පසුව එයි. “මාලා, මට බෝංචි ටිකක් දෙන්න.” “බෝංචි දෙසියයක්ද, තුන්සියයක්ද?” “අද දෙසියයක්. මට සල්ලි අඩුයි.” “හරි, බෝංචි දෙසියයක්.” මාලා බෝංචි කිරයි. සෝමා අම්මා සල්ලි දෙයි. “මාලා, මේ සල්ලි පස්සේ දෙන්න පුළුවන්ද?” සෝමා අම්මා සල්ලි ගණන් කරයි. සල්ලි ටිකක් අඩුය. “රුපියල් විස්සක් අඩුයි.” “මම හෙට දෙන්නම්.” මාලා සෝමා අම්මා දෙස බලයි. මේසය යට සපත්තු ලැයිස්තුවක් තිබේ. ලැයිස්තුවේ දුවගේ නම තිබේ. මාලාට අද සපත්තු ගන්න ඕනෑ. “හෙට දෙන්න,” මාලා කියයි. “අද බෝංචි ගෙන යන්න.” සෝමා අම්මා බෝංචි මල්ල ගනී. “ස්තුතියි, මාලා.” “හරි, සෝමා අම්මා.” රුවන් ඉක්මනින් එයි. “මාලා, මට අල දෙකක් දෙන්න.” “අල දෙකක් විතරද?” “ඔව්, අද එච්චරයි.” “අද අල ලාභයි. අල පහක් ගන්න.” රුවන් අල බලයි. “අල පහක් කීයද?” “රුපියල් දෙසියයයි.” “මට රුපියල් දෙසියයයි තියෙන්නේ. මට අල පහක් දෙන්න.” මාලා අල පහක් කිරයි. රුවන් සල්ලි දෙයි. ඔහු යන්නට හැරෙයි. “රුවන්, මේ තක්කාලි දෙකත් ගන්න.” “ඒවාට කීයක්ද?” “රුපියල් විස්සයි.” රුවන් සල්ලි බලයි. “මට රුපියල් විස්සක් තියෙනවා.” “එහෙනම් තක්කාලි දෙක ගන්න.” “හරි, මාලා.” රුවන් තක්කාලි දෙක ගනී. මාලා සල්ලි පෙට්ටිය බලයි. සපත්තු සල්ලි තවම අඩුය. දුව දුරින් පොළට එයි. “අම්මා, තාත්තා ගෙදර ගියා.” “ඔයා කෑම කෑවද?” “නෑ. මට බඩගිනියි.” මාලා බත් මල්ලක් දුවට දෙයි. “මේක කන්න.” “අම්මා, සපත්තු ගන්න සල්ලි තියෙනවද?” මාලා සල්ලි පෙට්ටිය අතට ගනී. “තව ටිකක් ඕනෑ.” එවිට නිමල් ආපසු එයි. “මාලා, මට තක්කාලි කිලෝ එකක් දෙන්න.” “තක්කාලි කිලෝ එකක් නේද?” “ඔව්. අද ගෙදර අය වැඩියි.” මාලා තක්කාලි කිලෝ එක කිරයි. නිමල් සල්ලි දෙයි. මාලා සල්ලි ගණන් කරයි. දුව සපත්තු ලැයිස්තුව අතේ තබාගෙන සිටියි. මාලා පෙට්ටියෙන් සල්ලි ගනී. “දුව, හෙට සපත්තු ගමු.” “අද බැරිද?” “අද බැහැ. හෙට පුළුවන්.” මාලා එළවළු නැවත මේසය මත තබයි. සෝමා අම්මාගේ බෝංචි සල්ලි ඇය සටහන් පොතේ ලියයි. දුව බත් කමින් මාලා ළඟ සිටියි.