आजचा बाजार सुमन नव्या गल्लीच्या बाजारात चहा विकते. आज महिन्याचा शेवटचा बाजार आहे. आज तिला जागेचे पैसे द्यायचे आहेत. तिचे चहाचे पातेले जुने आहे. त्याला खाली छोटे छिद्र आहे. सुमनला नवे पातेले घ्यायचे आहे. सुमन चहा ठेवते. ती पोहेही ठेवते. गणेश रोज सकाळी येतो. “सुमन, माझा चहा दे.” “साखर कमी आणि चहा गरम.” “हो. तुला पोहे नकोत.” “नको. आज चहा आधी दे.” सुमनला गणेशची ऑर्डर माहीत आहे. ती त्याचा चहा कपात ओतते. गणेश पैसे देतो. तो एक रुपया जास्त देतो. “हे जास्त आहेत,” सुमन म्हणते. “कालचे पैसे कमी पडले होते.” “ठीक आहे. आजची वही बंद.” गणेश चहा घेऊन बाजूला उभा राहतो. लता बाजारात येते. लता रोज दोन पोहे घेते. तिच्या पोह्यांत कांदा नसतो. “सुमन, दोन पोहे दे.” “कांदा नको आणि चटणी थोडी.” “हो. आणि एक चहा.” “तुझ्या चहात साखर कमी.” “आज साखर नेहमीसारखी ठेव.” सुमन दोन ताटे भरते. ती कांदा बाजूला ठेवते. लता ताटे घेते. ती पैसे मोजते. “सुमन, माझ्याकडे दहा रुपये कमी आहेत.” “उद्या दे.” “आज देते. थांब.” लता पिशवीत हात घालते. तिला पाच रुपये मिळतात. ती पाच रुपये सुमनला देते. “बाकी उद्या.” “हो. उद्या पूर्ण दे.” निखिल धावत येतो. तो शाळेत जाण्यापूर्वी रोज एक चहा घेतो. आज त्याच्याकडे पैसे नाहीत. “सुमन, मला छोटा चहा दे.” “पैसे कुठे आहेत?” “उद्या देतो.” “उद्या नक्की दे.” “नक्की देतो.” सुमन त्याला छोटा चहा देते. निखिल कप धरून रस्त्याच्या कडेला उभा राहतो. त्याचा चहा संपतो. तो कप परत देतो. दुपारपर्यंत सुमनचे पोहे संपतात. चहाचे पातेले पुन्हा गळते. ती खाली एक वाटी ठेवते. गळणारा चहा वाटीत पडतो. विठ्ठल भांडी घेऊन तिच्या गाडीपाशी येतो. “सुमन, नवे पातेले घेणार का?” “कितीला?” “शंभर रुपयांना.” सुमन पैशांची पुडी उघडते. ती पैसे मोजते. तिच्याकडे पंच्याण्णव रुपये आहेत. “माझ्याकडे पंच्याण्णव आहेत.” विठ्ठल जुने पातेले पाहतो. “हे पातेले दे. पाच रुपये कमी दे.” “हे पातेले चालेल का?” “चालेल. मी ते घेऊन जातो.” सुमन जुने पातेले देते. विठ्ठल नवे पातेले ठेवतो. सुमन त्यात पाणी ओतते. पाणी खाली पडत नाही. गणेश रिकामा कप घेऊन परत येतो. “सुमन, आजचा चहा छान होता.” “उद्या नवे पातेले असेल.” “मग माझा चहा गरम ठेव.” “तुझा चहा नेहमी गरम.” सुमन नवे पातेले धुते. ती पुन्हा चहा ठेवते. बाजारात लोकांची रांग सुरू होते.