بازار حيدرآباد ۾ هوءَ ننڍي گهر ۾ رهي ٿي. کيس هتي آئي ڪجهه هفتا ٿين ٿا. هوءَ سنڌيءَ جا ٿورا لفظ ڄاڻي ٿي. اڄ شام پاڙي واري اچڻي آهي. ننڍي رڌڻي ۾ ماني گهرجي. بازار جلد بند ٿيڻ واري آهي. هوءَ ننڍي بازار ۾ اچي ٿي. هر پاسي ماڻهو، پاڻي، بصر ۽ ٽماٽو آهن. هوءَ هڪ دڪان وٽ بيهي ٿي. دڪاندار کيس ڏسي ٿو. هوءَ هڪ شيءِ ڏانهن هٿ ڪري ٿي. هوءَ چوي ٿي، ”مهرباني، هي.“ دڪاندار بصر کڻي کيس ڏئي ٿو. هو چوي ٿو، ”هي؟“ هوءَ چوي ٿي، ”نه، نه.“ هوءَ وري ماني ڏانهن هٿ ڪري ٿي. دڪاندار ٽماٽو کڻي اچي ٿو. ٽماٽو وڏو آهي. هوءَ ڏسي ٿي، پوءِ چوي ٿي، ”نه، هي نه.“ دڪاندار کلندو آهي. هوءَ وري ساڳئي هنڌ هٿ ڪري ٿي. دڪاندار پاڻي جو گلاس کڻي اچي ٿو. گلاس هن جي هٿ اڳيان رکي ٿو. هو چوي ٿو، ”هي؟“ هوءَ چوي ٿي، ”نه، نه.“ بازار جا ماڻهو ڏسن ٿا. دڪاندار هاڻي بيهي رهي ٿو. هو ميز تان شيءِ کڻي ٿو. هو اها شيءِ پنهنجي هٿ ۾ رکي ٿو. هو آهستي چوي ٿو، ”ماني.“ هوءَ هن جو وات ڏسي ٿي. پوءِ هوءَ چوي ٿي، ”ماڻي.“ دڪاندار نرم آواز ۾ چوي ٿو، ”ماني.“ هوءَ وري چوي ٿي، ”ماني.“ دڪاندار هڪ ماني کڻي ٿو. هو اها ڪاغذ ۾ رکي ٿو. پوءِ ٻي ماني به ڪاغذ ۾ رکي ٿو. هو پئسا نٿو وٺي. هو چوي ٿو، ”هي.“ هوءَ پئسا اڳيان ڪري ٿي. دڪاندار چوي ٿو، ”نه، نه. هڪ جا پئسا.“ هوءَ هڪ سڪو ڏئي ٿي. هو پئسا وٺي ٿو ۽ ٿورو موٽائي ڏئي ٿو. هوءَ چوي ٿي، ”مهرباني.“ دڪاندار چوي ٿو، ”هاڻي ماني.“ هوءَ ٿورو کلندي آهي. هوءَ ٿانوَ ۽ ڪاغذ پنهنجي ٿيلهي ۾ رکي ٿي. هوءَ بازار کان گهر ڏانهن هلي ٿي. رستو ننڍو آهي. سندس هٿ ۾ ٿيلهو آهي. هوءَ آهستي چوي ٿي، ”ماني.“ گهر جي دروازي وٽ هوءَ بيهي ٿي. اندر ننڍو ڪمرو ۽ صاف ميز آهي. هوءَ دروازو کولي ٿي ۽ چوي ٿي، ”ماني.“ ڏاڪڻ جي مٿي پاڙي واري بيٺي آهي.