Ang palengke Nasa Maynila si Lina. May maliit siyang bahay at kusina. May kapitbahay siyang pupunta ngayong gabi. Malapit nang magsara ang lugar. Galing siya sa ibang lugar. Ilang linggo pa lang siya dito. Kaunti pa lang ang salita niya. Pumasok si Lina sa lugar ng pagkain. Nasa kamay niya ang pera. Nakita niya ang tinapay. Nasa tinapay ang daliri niya. Tumingin sa kanya ang lalaki. Ang pangalan niya ay Ramon. “Ano po?” sabi ni Ramon. “Magkano po?” sabi ni Lina. Hindi alam ni Ramon ang gusto niya. Tubig ang bigay niya. “Hindi,” sabi ni Lina. “Hindi ito.” Nasa tinapay muli ang daliri niya. Saging ang bigay ni Ramon. “Hindi,” sabi ni Lina. “Hindi ito.” Nasa tinapay na naman ang daliri niya. Kumuha si Ramon ng malaking bag. Ibinigay niya ang bag kay Lina. “Hindi,” sabi ni Lina. “Hindi ito.” Tumawa nang kaunti si Ramon. Hindi galit ang mukha niya. Ibinalik niya ang malaking bag. Tumingin siya sa maliit na lugar sa tabi niya. “Isa, dalawa, tatlo,” sabi ni Lina. “Hindi,” sabi ni Ramon. “Sandali.” Kinuha ni Ramon ang tinapay. Itinaas niya ang tinapay. Mabagal niyang sinabi ang salita. “Tinapay.” Tumingin si Lina sa tinapay. Tumingin siya kay Ramon. “Tinapoy,” sabi ni Lina. “Malapit,” sabi ni Ramon. “Tinapay.” “Tinapay,” sabi ni Lina. “Oo,” sabi ni Ramon. “Tinapay.” Inilagay ni Ramon ang isa pa sa bag. Walang dagdag na pera. “Dalawa?” tanong ni Lina. “Oo. Dalawa,” sabi ni Ramon. “Magkano po?” tanong ni Lina. Sinabi ni Ramon ang pera. Binilang ni Lina ang pera sa kamay niya. Ibinigay niya ang pera kay Ramon. “Tama,” sabi ni Ramon. “Salamat.” “Salamat,” sabi ni Lina. Lumabas si Lina sa lugar ng pagkain. Hawak niya ang bag. Maliit ang bag. May dalawang bagay sa loob. Malapit na ang gabi. Maraming tao sa lugar. May mga bata, babae, at lalaki. May tubig at pagkain sa mga mesa. Dumaan si Lina sa maliit na daan. “Tinapay,” sabi niya sa sarili. Sinabi niya ito nang mahina. Hindi niya alam ang ibang salita para sa gabi. Hindi niya alam ang ibang salita para sa pagkain. Alam niya ang tinapay. Nasa bahay na siya. Nasa itaas ng hagdan ang kapitbahay. Tumingin si Lina sa kanya at nagsabi, “Tinapay.”