पहिला खेळ मीरा आज नवा चित्रपट पाहायला आलेली नाही. आज तिचा चित्रपटगृहात पहिला कामाचा दिवस आहे. ती तिकीट खिडकीजवळ उभी आहे. तिच्या हातात सुटे पैसे आहेत. घड्याळात संध्याकाळचे पाच वाजतात. व्यवस्थापक देशमुख तिच्यासमोर येतात. ते म्हणतात, “पहिला खेळ सहा वाजता आहे.” मीरा म्हणते, “मी तयार आहे.” “सुटे पैसे मोजलेस का?” “हो, तीन वेळा मोजले.” “तिकीटांचा कागद पाहिलास का?” “हो, दोन वेळा पाहिला.” “घाबरली आहेस का?” मीरा थोडी थांबते. “नाही, फक्त माझे हात थंड आहेत.” देशमुख म्हणतात, “ते म्हणजे घाबरणेच.” पहिला ग्राहक खिडकीपाशी येतो. तो दोन तिकीटे मागतो. मीरा पैसे घेते आणि तिकीटे देते. देशमुख विचारतात, “कुठला चित्रपट आहे?” मीरा म्हणते, “आजचा नवा चित्रपट.” “त्याचे नाव काय?” मीरा नाव वाचते. “घरासमोरचा रस्ता.” देशमुख लगेच म्हणतात, “शेवटी मुलगा घर सोडत नाही.” ग्राहक त्यांच्याकडे पाहतो. “मी अजून पाहिला नाही.” देशमुख म्हणतात, “माफ करा. पुढचा ग्राहक.” मीरा हळू आवाजात विचारते, “तुम्हाला शेवट माहीत आहे?” “मला प्रत्येक चित्रपट माहीत आहे.” “प्रत्येक?” “प्रत्येक चित्रपट आणि प्रत्येक गाणे.” दुसरी ग्राहक एक तिकीट मागते. मीरा पैसे घेते आणि तिकीट देते. देशमुख विचारतात, “या चित्रपटात पाऊस कधी येतो?” मीरा म्हणते, “मला माहीत नाही.” “दुसऱ्या गाण्यानंतर पाऊस येतो.” ग्राहक म्हणते, “मला पाऊस आवडत नाही.” देशमुख म्हणतात, “तो फक्त सात मिनिटे असतो.” मीरा त्यांच्याकडे पाहते. “तुम्ही वेळही मोजता का?” “हो. शांत बसणे माझे काम नाही.” दारातून निखिल आत येतो. तो मीराच्या वर्गात शिकतो. मीरा लगेच पैशांकडे पाहते. निखिल खिडकीपाशी येतो. “एक तिकीट दे.” मीरा विचारते, “तू एकटाच आला आहेस?” “हो. तू इथे काम करतेस?” “आज माझा पहिला दिवस आहे.” “मग मला चांगली जागा दे.” “सगळ्या जागांचे पैसे सारखे आहेत.” “पण तू खिडकीवर आहेस.” “हो, म्हणून मी पैसे मागते.” निखिल हसतो आणि पैसे देतो. मीरा पैसे दोनदा मोजते. देशमुख म्हणतात, “हे पैसे तीनदा मोज.” मीरा म्हणते, “हे माझ्या मित्राचे पैसे आहेत.” “मित्राचे पैसे कमी असू शकतात.” निखिल म्हणतो, “माझे पैसे पूर्ण आहेत.” मीरा तिसऱ्यांदा पैसे मोजते. “हो, पूर्ण आहेत.” ती त्याला तिकीट देते. निखिल तिकीट घेत नाही. तो विचारतो, “तुझी सुट्टी किती वाजता?” मीरा देशमुखांकडे पाहते. देशमुख घड्याळ पाहतात. “रात्री नऊ वाजता,” ते म्हणतात. “चित्रपटही तेव्हा संपतो.” निखिल म्हणतो, “मी बाहेर थांबू का?” मीरा विचारते, “चार तास?” “चित्रपट तीन तासांचा आहे.” देशमुख म्हणतात, “दोन तास वीस मिनिटे.” निखिल म्हणतो, “मग बाकी वेळ मी थांबेन.” मीरा तिकीट पुढे धरते. “आधी चित्रपट पाहा.” निखिल तिकीट घेतो. “नऊ वाजता चहा?” मीरा म्हणते, “चहा तू घेणार आहेस.” “आणि पैसे?” “पहिल्या कामाच्या दिवशी मी देणार नाही.” देशमुख म्हणतात, “बरोबर. पहिला पगार अजून मिळाला नाही.” निखिल दाराकडे जातो. मग तो मागे वळतो. “नऊ वाजता.” मीरा सुटे पैसे पुन्हा मोजते. “नऊ वाजता.” देशमुख पुढचे तिकीट तिच्यासमोर ठेवतात. “आता पुढचा ग्राहक.” मीरा खिडकी उघडते. “नमस्कार. किती तिकीटे हवी आहेत?”