پهرين ڪم واري رات اڄ سارا جو فلم گهر ۾ پهريون ڏينهن آهي. شام جو نئين فلم شروع ٿيڻ واري آهي. سارا ٽڪيٽ واري جاءِ تي بيٺي آهي. سندس هٿ ۾ پئسن وارو ننڍو دٻو آهي. مينيجر اڪبر صاحب سندس اڳيان اچي ٿو. هو چوي ٿو، ”هر ماڻهو کان ٽڪيٽ جا پئسا وٺجانءِ.“ سارا چوي ٿي، ”۽ جيڪڏهن پئسا گهٽ هجن؟“ ”ته ماڻهو فلم نه ڏسندو.“ ”۽ جيڪڏهن هڪ رپيو گهٽ هجي؟“ ”ته به ماڻهو فلم نه ڏسندو.“ سارا دٻو کولي وري بند ڪري ٿي. ”اوهان هر ڳالهه ائين سخت چوندا آهيو؟“ اڪبر صاحب چوي ٿو، ”فلم شروع ٿئي، پوءِ ڏسجانءِ.“ پهريون ماڻهو اچي ٻه ٽڪيٽون وٺي ٿو. سارا پئسا وٺي، ٻه ٽڪيٽون ڏئي ٿي. اڪبر صاحب آهستي چوي ٿو، ”بلڪل صحيح.“ پوءِ نديم ٽڪيٽ واري جاءِ تي اچي ٿو. هو سارا سان گڏ ڪاليج ۾ پڙهي ٿو. سندس هٿ ۾ پئسا آهن، پر گهٽ آهن. نديم چوي ٿو، ”هڪ ٽڪيٽ ڏيو، مهرباني.“ سارا پئسا ڳڻي ٿي. ”هڪ رپيو گهٽ آهي.“ ”هڪ رپيو سڀاڻي ڏيندس.“ ”ته اڄ فلم نه ڏسندين.“ نديم اڪبر صاحب ڏانهن ڏسي ٿو. ”هيءَ پهرين ڏينهن کان سخت ٿي وئي آهي.“ اڪبر صاحب چوي ٿو، ”هن فلم ۾ به اهو جملو آهي.“ سارا پڇي ٿي، ”ڪهڙي فلم ۾؟“ ”اها فلم، جنهن ۾ علي پهريون ڪم ڪري ٿو.“ نديم چوي ٿو، ”اوهان کي سڀ فلمون ياد آهن؟“ ”سڀ فلمون، سڀ نالا، سڀ آخري لفظ.“ سارا چوي ٿي، ”ته هن فلم جا آخري لفظ چئو.“ اڪبر صاحب چوي ٿو، ”پهرين پئسا، پوءِ آخري لفظ.“ نديم پنهنجي کيسي ۾ وري هٿ وجهي ٿو. هڪ رپيو نڪري اچي ٿو. هو رپيو مٿي ڪري چوي ٿو، ”هي اتي ڇو هو؟“ سارا چوي ٿي، ”شايد فلم ڏسڻ لاءِ.“ نديم پورو پئسو ڏئي ٿو. سارا کيس ٽڪيٽ ڏئي ٿي. نديم پڇي ٿو، ”ڪم کان پوءِ گهر ويندينءَ؟“ ”ها، پر فلم ختم ٿيڻ کان پوءِ.“ ”مان ٻاهر انتظار ڪريان؟“ سارا دٻي ۾ پئسا رکي ٿي. ”جيڪڏهن آخري لفظ نه ٻڌڻا اٿئي.“ اڪبر صاحب چوي ٿو، ”آخري لفظ اڃا باقي آهن.“ نديم اندر وڃي ٿو، پر وري موٽي اچي ٿو. ”سارا، سڀاڻي به هتي ڪم ڪندينءَ؟“ سارا اڪبر صاحب ڏانهن ڏسي ٿي. ”مان سڀاڻي به هتي ڪم ڪنديس؟“ اڪبر صاحب دٻي جا پئسا ڳڻي ٿو. ”هڪ رپيو به گهٽ ناهي.“ سارا نديم کي چوي ٿي، ”سڀاڻي به هتي اينديس.“ اڪبر صاحب دروازو کولي چوي ٿو، ”هاڻي فلم شروع ڪريو.“