બજાર અમદાવાદમાં મીના થોડા અઠવાડિયા પહેલાં આવે છે. આજે સાંજે પાડોશી તેના ઘરે જમવા આવે છે. રસોડું નાનું છે અને બજાર બંધ થવાનો સમય નજીક છે. મીનાને થોડા જ શબ્દો આવે છે. તે બજારમાં બટાકા લેવા આવે છે. તેની પાસે નાની બેગ અને થોડા પૈસા છે. તે વેચનાર સામે ઊભી રહે છે. તે હાથથી એક વસ્તુ બતાવે છે અને કહે છે, “આપો, કૃપા કરીને.” વેચનાર એક ડુંગળી બેગમાં મૂકે છે. મીના કહે છે, “ના, ના.” તે ફરી બીજી વસ્તુ બતાવે છે. વેચનાર એક મોટું ટમેટું આપે છે. મીના ટમેટું જુએ છે અને કહે છે, “ના, આ નહીં.” વેચનાર હસે છે. તે મીનાની આંગળી જુએ છે. મીના નીચેની તરફ બતાવે છે અને કહે છે, “આ, કૃપા કરીને.” વેચનાર હવે પોતે વસ્તુ ઉઠાવે છે. તે વસ્તુ હાથમાં રાખે છે. તે ધીમે કહે છે, “બટાકા.” મીના ધીમે કહે છે, “બટાકો.” વેચનાર હસીને કહે છે, “હા, બટાકા.” મીના ફરી કહે છે, “બટાકા.” વેચનાર કહે છે, “હા, આ બટાકા છે.” મીના તેની તરફ જુએ છે. તે પૈસા બતાવે છે અને પૂછે છે, “કેટલા?” વેચનાર બે આંગળીઓ બતાવે છે. તે કહે છે, “બે.” મીના બે રૂપિયા આપે છે. વેચનાર બે બટાકા બેગમાં મૂકે છે. તે એક બટાકાના પૈસા લે છે. મીના પૈસા જુએ છે. તે કહે છે, “આભાર.” વેચનાર કહે છે, “હા, લો.” મીના બેગ લે છે. તે ફરી કહે છે, “આભાર.” વેચનાર રસ્તા તરફ હાથ કરે છે. તે કહે છે, “ઘરે જાઓ.” મીના બહાર આવે છે. રસ્તા પર લોકો ઘરે જાય છે. કેટલીક દુકાનો બંધ છે. મીના બેગ હાથમાં રાખે છે. તે ધીમે ચાલે છે. તે પોતાના ઘરને જુએ છે. તે રસ્તામાં એક વાર કહે છે, “બટાકા.” ઘર પાસે મીના થોભે છે. તે બેગ જુએ છે અને ફરી કહે છે, “બટાકા.” તે સીડીઓ ચઢે છે, દરવાજો ખોલે છે, અને સીડીઓની ઉપર પાડોશી ઊભી છે.