Buka e mëngjesit Mira punon në treg çdo mëngjes. Sot ajo duhet të ikë shpejt. Vajza e saj vjen në shtëpi. Mira nuk e ka parë prej dy muajsh. Në treg ka bukë dhe ujë. Mira i vë të gjitha përpara. Ajo shikon orën mbi derë. Beni vjen i pari sot. Mira merr dy bukë menjëherë. Ajo vë edhe një ujë. “Dy bukë dhe një ujë,” thotë Mira. “Si e di çdo herë?” pyet Beni. “Ti merr gjithmonë të njëjtën gjë.” Beni jep paratë dhe qesh pak. “Sot dua vetëm një bukë.” Mira ndalon me paratë në dorë. “Vetëm një bukë sot?” “Po, puna nuk shkon mirë.” Mira merr njërën bukë mbrapa. “Nesër mund të marr dy,” thotë Beni. “E di,” thotë Mira qetë. Beni ikën me një bukë. Mira shikon përsëri orën. Ana vjen dhe mban një fëmijë. Mira vë tre bukë përpara. “Tre bukë, si çdo ditë.” “Sot jemi vetëm dy njerëz.” “Ku janë të tjerët?” pyet Mira. “Kanë shkuar te babai im.” “Atëherë do dy bukë.” “Jo, dua përsëri tre.” Ana shikon bukën e tretë. “Fëmijët vijnë sonte mbase.” Mira nuk e merr bukën mbrapa. “Tre bukë,” thotë ajo. Ana jep paratë dhe ikën. Fëmija shikon Mirën nga jashtë. Mira ngre dorën dhe mbyll paratë. Pastaj vjen Luani shumë shpejt. Ai kërkon paratë nëpër duar. “Një bukë dhe dy ujë,” thotë Mira. “Jo, sot dua dy bukë.” “Dy bukë dhe dy ujë?” “Vetëm dy bukë, pa ujë.” Mira e shikon drejt në sy. “Ti merr gjithmonë ujë.” “E kam ujë në shtëpi.” “Mirë, vetëm dy bukë.” Luani jep pak para. “Mungojnë para,” thotë Mira. “E di, por vij pas punës.” “Kur mbaron puna?” “Vonë, mbase nëntë.” Mira sheh orën mbi derë. “Unë nuk jam këtu nëntë.” “Atëherë vij nesër.” Mira mban bukën e dytë. “Merr vetëm një sot.” Luani nuk lëviz nga vendi. “Babi ha shumë bukë.” Mira shikon bukën në dorë. Pastaj ia jep të dyja. “Eja nesër me paratë.” “Vij patjetër,” thotë Luani. “Ti thua kështu çdo herë.” “Dhe vij çdo herë.” “Kjo është e vërtetë.” Luani ikën me dy bukë. Tregu bëhet qetë për pak. Mira fillon të mbyllë derën. Atëherë Beni kthehet me vrap. “Ke harruar ujin?” pyet Mira. “Jo, dua bukën e dytë.” “Puna u bë mirë kaq shpejt?” “Jo, babai është në shtëpi.” Mira i jep bukën e dytë. Beni i jep paratë e fundit. “Tani nuk ke para,” thotë Mira. “Kam bukë për babanë.” Mira shikon përsëri orën. “Shko, se është vonë.” “Edhe ti duhet të shkosh.” Beni del dhe mban derën. Mira merr çantën e saj. Ajo mbyll paratë brenda. Pastaj merr bukën e fundit. “Kjo është për vajzën time,” thotë Mira. Ajo mbyll derën dhe ikën.