बजार देहरादून में कमला तीन हफ्ता पैलि आई छ। आज साँझ पड़ोसी घर खाण आऊंणू छ। बजार अब जल्दी बंद होणू छ। कमला की छोटी रसोई खाली छ। चूल्हा छ, पानी छ, पर घर मा खाण न्हैं। कमला बजार की गली मा चालदी छ। उसकू थैला खाली छ। उसकू बहुत कम गढ़वाळी आवंदी छ। मोहन की दुकान आखरी खुली छ। कमला दुकान अगवाड़ खड़ी छ। मोहन पूछदु, «क्या चाही?» कमला चीज तरफ उंगळी करदी छ। «यो, प्लीज।» मोहन टोकरी से आलू काढ़दु। «यो आलू?» कमला बोलदी, «नो।» मोहन आलू थैला मा धरदु। कमला आलू काढ़दी छ। «नो, नो।» वो फेर चीज तरफ उंगळी करदी छ। मोहन एक डब्बो काढ़दु। डब्बा मा नून छ। «यो नून?» मोहन पूछदु। कमला बोलदी, «नो। यो, प्लीज।» वो फेर उंगळी करदी छ। इस बार उंगळी दुकान के कोने तक जांदी छ। मोहन कोना देखदु। वो एक भारी कद्दू उठैंदु। «यो चाही?» मोहन पूछदु। कमला कद्दू देखदी छ। «नो, नो, नो।» मोहन कद्दू नीचै धरदु। उसकी हँसी निकलदी छ। कमला भी थैला पकड़ी खड़ी छ। बजार मा दू आदमी दूर खड़े छ, पर दुकान पास खाली छ। मोहन हाथ धोदु। फिर वो नीचे बैठदु। वो दुकान की चौकी पर रखी रोटी उठैंदु। वो रोटी कमला सामण धरदु। मोहन धीरे बोलदु, «रोटी।» कमला चौकी देखदी छ। वो धीरे बोलदी, «रोती।» मोहन हाथ से रुकणू बतैंदु। «रोटी, हाँ।» कमला बोलदी, «रोटी।» मोहन फिर बोलदु, «रोटी।» कमला अब साफ बोलदी, «रोटी।» मोहन थैला खोलदु। «एक रोटी?» कमला बोलदी, «हाँ। एक। कति पैसा?» मोहन बोलदु, «दस रुपया।» कमला दस रुपया काढ़दी छ। वो मोहन की हथेली मा धरदी छ। «यो पैसा।» मोहन पैसा गिणदु। «हाँ, दस।» मोहन एक रोटी कागज मा लपेटदु। फिर दूजी रोटी भी धरदु। कमला उसकी तरफ देखदी छ। «दू रोटी,» मोहन बोलदु। «एक पैसा।» कमला बोलदी, «नो, नो। कति?» मोहन बोलदु, «दू रोटी। दस रुपया।» कमला थैला पकड़दी छ। «धन्यवाद।» मोहन हाथ उठैंदु। «हाँ, ले जा।» कमला बजार की गली मा घर तरफ चालदी छ। थैला भारी न्हैं, पर उसमें गरम खाण छ। वो धीरे बोलदी, «रोटी।» घर की सीढ़ी दिखदी छ। कमला दरवाजा खोलदी छ। वो थैला चौकी पर धरदी छ। बाहर से आवाज आंदी छ। कमला दरवाजा तरफ मुड़दी छ। वो बोलदी, «रोटी।» छिमेकी सीढ़ी माथि खड़ी छ।