ଦୁଇ କପ ଚା ଆଜି ମାସର ପ୍ରଥମ ଦରମା ଦିନ। ରମେଶ ସକାଳେ କାମକୁ ଯାଏ। କାମ ଶେଷରେ ସେ ନିତାଇଙ୍କ ଚା ଘରକୁ ଆସେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଏଠାରେ ଚା ପିଏ। ଆଜି ସେ ଏକା ଆସେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଅନିଲ ଅଛି। ନିତାଇ ଚୁଲି ପାଖରେ ଠିଆ ଅଛନ୍ତି। ରମେଶ ଦୋକାନ ଆଗରେ ବସେ। ଅନିଲ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସେ। “ନିତାଇ, ମୋ ଚା ଦିଅ,” ରମେଶ କହେ। “ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହି ଚା?” ନିତାଇ ପଚାରନ୍ତି। “ହଁ, ସେହି ଚା।” “ଚିନି କମ?” “ହଁ, ଚିନି କମ।” ନିତାଇ କେତଳିରେ ପାଣି ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଚା ପତି, କ୍ଷୀର ଓ ଚିନି ଦିଅନ୍ତି। ରମେଶ ରାସ୍ତାକୁ ଦେଖେ। ଅନିଲ ଦୋକାନକୁ ଦେଖେ। “ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ଏଠାକୁ ଆସୁଛ?” ଅନିଲ ପଚାରେ। “ହଁ, ପ୍ରତିଦିନ ଆସେ।” “କେତେ ଦିନ ହେଲା?” “ଅନେକ ଦିନ ହେଲା।” “ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଏକା ଆସୁଛ?” “ଆଜି ପ୍ରଥମ ଥର ତୁମକୁ ଆଣିଛି।” ନିତାଇ ଦୁଇଟି କପ ନେଇ ଆସନ୍ତି। ସେ ଦୁଇଟି କପ ଟେବୁଲ ଉପରେ ରଖନ୍ତି। ରମେଶ କପକୁ ଦେଖେ। “ନିତାଇ, ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଚା କହିଥିଲି,” ସେ କହେ। “ତୁମେ ଆଜି ଦୁଇଜଣ ଆସିଛ,” ନିତାଇ କହନ୍ତି। “ଅନିଲ ଚା ନେବ କି?” ଅନିଲ ରମେଶକୁ ଦେଖେ। “ମୁଁ ଚା ନେବି,” ଅନିଲ କହେ। “କିନ୍ତୁ ଟଙ୍କା ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ।” “ଆଜି ମୋ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ଅଛି,” ରମେଶ କହେ। ନିତାଇ ଟେବୁଲ ପାଖରେ ଠିଆ ରହନ୍ତି। “ଦୁଇ କପର ଟଙ୍କା ଦେବୁ?” ସେ ପଚାରନ୍ତି। “ହଁ, ଦୁଇ କପର ଟଙ୍କା ଦେବି।” “ଆଜି ଦରମା ମିଳିଛି?” “ହଁ, ଆଜି ଦରମା ମିଳିଛି।” ରମେଶ ଜେବରୁ ଟଙ୍କା ବାହାର କରେ। ସେ ଟଙ୍କା ଗଣେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦଶ ଟଙ୍କା ଅଛି। ଦୁଇ କପ ଚାର ଟଙ୍କା ଆଠ ଟଙ୍କା। “ନିତାଇ, ଦୁଇ କପ ଚା ଦିଅ,” ରମେଶ କହେ। “ଦୁଇଟି କପ ତ ଏଠାରେ ଅଛି,” ନିତାଇ କହନ୍ତି। “ଏହି ଚା ଆଜି ଅନିଲ ପାଇଁ।” “ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକା ପିଉଛ।” “ଆଜି ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ।” ଅନିଲ କପ ଧରେ। ରମେଶ ମଧ୍ୟ କପ ଧରେ। ଦୁହେଁ ଧୀରେ ଚା ପିଅନ୍ତି। ରାସ୍ତାରେ ଗାଡ଼ି ଯାଏ। ଦୋକାନରେ ଚାର ଗନ୍ଧ ରହେ। “ଚା ଭଲ ଅଛି,” ଅନିଲ କହେ। “ମୁଁ ଏହି ଚା ପ୍ରତିଦିନ ପିଏ,” ରମେଶ କହେ। “କାଲି ମଧ୍ୟ ଆସିବୁ?” “ହଁ, କାଲି ମଧ୍ୟ ଆସିବି।” “କାଲି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆସିବି।” ରମେଶ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ। ନିତାଇ ଖାଲି କପ ନେବାକୁ ଆସନ୍ତି। “କାଲି ଦୁଇ କପ ରଖିବି?” ନିତାଇ ପଚାରନ୍ତି। “ହଁ, ଦୁଇ କପ ରଖ,” ରମେଶ କହେ। ଅନିଲ ଟେବୁଲରେ ଦୁଇ ଟଙ୍କା ରଖେ। “ଆଜି ମୋ ଅଂଶ,” ସେ କହେ। ରମେଶ ଟଙ୍କାକୁ ଦେଖେ। “କାଲି ତୁମେ ଦେବ।” “ନା, ଆଜି ମୁଁ ଦେଉଛି।” ନିତାଇ ଦୁଇ ଟଙ୍କା ନେଇ ରଖନ୍ତି। ରମେଶ ଦୋକାନ ବାହାରେ ଯାଏ। ଅନିଲ ତାଙ୍କ ସହ ଯାଏ। କାଠର ଟେବୁଲ ଉପରେ ଦୁଇଟି ଖାଲି କପ ରହେ।