মাধৱৰ বজাৰ সেউজ বজাৰত মাধৱৰ সৰু দোকান আছে। আজি ভাড়া দিয়াৰ শেষ দিন। মাধৱে আজি নতুন ওজন কিনিব খোজে। পুৰণা ওজনটো বহু দিন ধৰি বেয়া। দীপা আহি থামে। মাধৱে কয়, “দীপা, তোমাৰ আলু এক কিলো আৰু পিয়াঁজ আধা কিলো।” দীপাই কয়, “হয়, মাধৱ, সেইটোৱেই দিয়া।” মাধৱে আলু জোখে। পিয়াঁজ জোখে। দীপাই টকা দিয়ে। “তুমি সদায় এক কিলো আলু লোৱা,” মাধৱে কয়। “তুমি সদায় মনত ৰাখা,” দীপাই কয়। ৰতন আহে। মাধৱে কয়, “ৰতন, তোমাৰ বিলাহী দুটা কিলো।” ৰতনে কয়, “আজি এটা কিলো দিয়া। আজি টকা কম আছে।” মাধৱে বিলাহী জোখে। “তোমাৰ মুঠ দাম পঞ্চাশ টকা।” ৰতনে পকেট চায়। “মোৰ হাতত চল্লিশ টকা আছে।” মাধৱে কিছু সময় মনে মনে থাকে। “দহ টকা কাইলৈ দিবা?” “কাইলৈ দিম,” ৰতনে কয়। “মই কেতিয়াও পাহৰা নাই।” মাধৱে কয়, “মই জানো। তুমি সদায় কথা ৰাখা।” ৰতনে চল্লিশ টকা দিয়ে। মাধৱে বিলাহী দিয়ে। তেতিয়া লীলা আহে। “মাধৱ, মোক চাউল দুই কিলো দিয়া।” মাধৱে চাউলৰ বস্তাটো খোলে। পুৰণা ওজনটো হাতত লয়। ওজনটো তললৈ নাযায়। লীলা সোধে, “কি হ’ল?” “ওজনটো আকৌ ৰৈ গ’ল,” মাধৱে কয়। “আজি ভাড়াও দিব লাগে।” লীলা কয়, “তুমি আজি নতুন ওজন কিনিব খুজিছা?” “হয়,” মাধৱে কয়। “কিন্তু এই ওজন নোহোৱাকৈ বিক্ৰী নহয়।” দীপাই নিজৰ বেগটো মাটিত থয়। “মোৰ ঘৰত এটা সৰু ওজন আছে।” মাধৱে কয়, “এতিয়া আনিব পাৰিবা?” “পাৰিম। মোৰ ঘৰ ওচৰত,” দীপাই কয়। দীপা সোনকালে যায়। মাধৱে লীলালৈ চায়। “তোমাৰ চাউল আজি লাগিবই নেকি?” লীলা কয়, “হয়। মোৰ ঘৰত চাউল শেষ।” ৰতনে কয়, “মই তোমাৰ দোকান চাওঁ। তুমি দীপাৰ লগত যোৱা।” মাধৱে ৰতনলৈ চায়। “তুমি মোৰ দোকান চাবা?” “চাম। মোৰ চল্লিশ টকা ইয়াতেই আছে,” ৰতনে কয়। মাধৱে হাঁহি নিদিয়ে। তেওঁ মাত্ৰ কয়, “ঠিক আছে।” দীপা ওজন লৈ উভতি আহে। মাধৱে চাউল জোখে। লীলাই টকা দিয়ে। পিছত দীপাই আলু লয়। ৰতনে বাকী দহ টকা দিয়ে। মাধৱে টকাবোৰ গুণে। ভাড়াৰ টকা পূৰা হয়। দুপৰীয়া তেওঁ নতুন ওজন কিনি আনে। পুৰণা ওজনটো দোকানৰ তলত থয়।