Рынак У Мінску Алена жыве некалькі тыдняў. Яна прыехала ў горад нядаўна і амаль не ведае мовы. У яе маленькая кухня, а сёння ўвечары прыходзіць суседка. Рынак хутка закрываецца. Алена стаіць каля стала прадаўца. На стале перад ёй ляжыць хлеб. Ён патрэбны ёй дадому. У кішэні ў яе грошы, а ў руцэ маленькая сумка. Прадавец кажа: «Добры вечар. Што вам?» Алена паказвае на стол і кажа: «Калі ласка, гэта». «Гэта?» — пытаецца прадавец. «Так». Прадавец дае ёй сыр. Сыр вялікі, а Алене патрэбна іншае. Яна кажа: «Не, гэта», — і зноў паказвае на стол. «Гэта?» — пытаецца прадавец. «Так». Цяпер ён дае ёй яблык. Яблык маленькі і чырвоны. Алена глядзіць на яблык і кажа: «Не, не гэта». Яна паказвае далей, але яе палец ідзе не туды. Прадавец бярэ вялікі пакет. Ён ставіць пакет перад ёй і пытаецца: «Гэта?» Алена кажа: «Не». Яна падымае руку і паказвае на другі стол. Прадавец смяецца ціха, але не доўга. Ён кажа: «Добра. Яшчэ раз». Алена кажа: «Гэта, калі ласка. Колькі?» Прадавец глядзіць на яе руку, потым на стол. Ён бярэ хлеб і падымае яго ў руцэ. Цяпер ён стаіць проста перад Аленай. Ён кажа: «Вам хлеб?» Алена слухае. Яна ведае, што гэта патрэбнае слова, але слова цяжкае. Яна кажа: «Хлеп, калі ласка». Прадавец усміхаецца і кажа: «Хлеб, калі ласка». Алена глядзіць на яго рот. Яна кажа: «Хлеб». «Так, хлеб», — кажа прадавец. «Добра. Колькі?» Алена паказвае два пальцы і кажа: «Так». Прадавец пытаецца: «Два?» «Так», — кажа Алена. Ён кладзе адзін хлеб у сумку. Потым кладзе другі хлеб у сумку. Ён глядзіць на грошы ў яе руцэ і кажа: «Адзін грошы? Не. Сёння адзін». Алена не разумее ўсё. Яна дае яму грошы. Прадавец бярэ грошы, але адзін вяртае ёй. Потым ён кажа: «Дзякуй». Алена кажа: «Дзякуй». Ён закрывае маленькую скрыню і кладзе ў яе яшчэ адзін хлеб. Грошай за яго ён не бярэ. Алена глядзіць на скрыню, потым на сваю сумку. «Гэта?» — пытаецца яна. «Так. Для вас», — кажа прадавец. Алена кажа: «Дзякуй». Яна бярэ сумку і выходзіць на вуліцу. Цяпер ужо вечар. Людзей мала, і каля рынку ціха. Алена ідзе дадому і ціха кажа: «Хлеб». Яна падыходзіць да дзвярэй, шукае ключ у сумцы і яшчэ раз кажа: «Хлеб». На верхняй лесвіцы ўжо стаіць суседка.