Déi selwecht Bestellung Haut ass Samschdeg, an Nora schafft um Maart. Haut ass den éischte Maart an hirem neie Chalet. Um Dësch stinn Brout, Kéis, Äppel, Kaffi a Mëllech. Nieft dem Dësch steet eng kleng Këscht mat Suen. Nora huet eng Lëscht an der Hand. Op der Lëscht steet all Numm mat enger Bestellung. De Jean kënnt direkt bei den Dësch. „Moien, Nora. Wéi ëmmer, wann ech gelift.“ „Moien, Jean. E Brout an zwee Kaffi.“ „Jo, an e klenge Kéis.“ „E Brout, zwee Kaffi an e klenge Kéis.“ Nora leet alles op den Dësch. De Jean gëtt hir Suen. Hien hëlt d’Saachen a geet. De Marc kënnt. „Moien, Nora. Ech brauch meng Saachen.“ „Moien, Marc. Dräi Äppel an eng Mëllech.“ „An d’Brout fir d’Famill.“ „Dräi Äppel, eng Mëllech an e Brout.“ „Genee.“ Nora hëlt d’Brout. De Marc kuckt op d’Auer. „Wéi vill ass dat?“ „Et ass sechs Euro.“ De Marc gëtt hir sechs Euro. „Merci, Nora.“ „Merci, Marc.“ D’Léa kënnt méi spéit. Si huet haut keng Zäit. „Nora, ech sinn ze spéit.“ „Du bass net ze spéit.“ „Ech brauch e Kaffi an zwee Kéis.“ „E Kaffi an zwee Kéis.“ „An e Brout, wann et nach do ass.“ „E Kaffi, zwee Kéis an e Brout.“ „Jo. Dat ass meng Bestellung.“ Nora leet d’Saachen an eng Täsch. D’Léa gëtt hir Suen an hëlt d’Täsch. „Merci, Nora. Bis nächst Samschdeg.“ „Bis nächst Samschdeg, Léa.“ De Maart gëtt méi grouss. Méi Leit kommen op d’Plaz. Nora kuckt ëmmer op hir Lëscht. Do steet nach en neien Numm. De Mann heescht Tom. Hie war nach ni bei Nora. Hie steet virum Dësch an hält eng kleng Täsch. „Moien“, seet den Tom. „Ech sinn den Tom.“ „Moien, Tom. Wat brauch s du?“ „Ech weess et net.“ Nora kuckt op d’Brout an op d’Äppel. „Brauchs du e Brout?“ „Nee, haut net.“ „Brauchs du e Kaffi?“ „Nee, haut och net.“ Hie kuckt op d’Këscht mat de Suen. „Ech hunn nëmme fënnef Euro.“ „Dat ass gutt. Wat wëlls du?“ Tom bleift laang roueg. Duerno seet hien: „E Kéis an zwee Äppel.“ Nora hëlt de Kéis an d’Äppel. Si waart, dann hëlt si hir Lëscht. „E Kéis an zwee Äppel“, seet si. „Dat ass deng Bestellung.“ „Jo. Dat ass meng Bestellung.“ „A fir nächste Samschdeg?“ Tom kuckt op d’Saachen. „Déi selwecht Bestellung.“ Nora schreift den Numm op d’Lëscht. Si schreift: Tom, e Kéis an zwee Äppel. „Elo weess du et“, seet den Tom. „Elo weess ech et“, seet Nora. Den Tom gëtt hir fënnef Euro. Nora gëtt him eng kleng Mënz zréck. „Merci, Nora.“ „Bis nächste Samschdeg, Tom.“ Tom hëlt seng Täsch. Nora leet d’Lëscht bei d’Këscht mat de Suen.