Merkatua Ane Bilbon dago gaur. Sukalde txiki bat du, eta merkatuak laster itxiko du. Duela aste batzuk etorri da hirira. Hitz gutxi daki. Bizilaguna gaur arratsaldean etorriko da jatera. Ane mahai txiki bat prestatzen ari da. Esnea mahai batean dago. Ogia eta sagar bat nahi ditu. Baina diru gutxi dauka. Ane merkatura sartzen da. Jon saltzailea mahaiaren atzean dago. Ane lasai dago, baina denbora gutxi du. «Kaixo», esaten du Anek. «Mesedez, hau.» Anek mahaiaren gaineko gauza bat erakusten du. Jonek gauza hartzen du. Poltsa batean sartzen du, eta Anek dirua ematen dio. «Ez, ez», esaten du Anek. «Hori ez. Hau.» Anek berriz erakusten du. Jonek ogi txiki bat hartzen du. Poltsa berean sartzen du. «Ez, hori ere ez», esaten du Anek. «Hau, mesedez.» Jonek Ane begiratzen du. Anek gauza erakusten du berriz. Jonek sagar handi bat hartzen du. Gero, sagarra poltsan sartzen du. «Ez», esaten du Anek. «Ez sagarra. Hau.» Jonek barre txiki bat egiten du. Ez dago haserre. Jonek sagarra mahai gainean uzten du. Gero, beste gauza bat hartzen du, eta Anek erakusten duen gauza ondo ikusten du. «Esnea», esaten du Jonek, poliki. «Esnea, Ane.» Anek Joni begiratzen dio. «Eznea?» «Esnea», esaten du Jonek. «Bai, esnea.» «Esnea», esaten du Anek. «Bai», esaten du Jonek. «Esnea.» Jonek poltsa hartzen du. Barruan ogia, sagarra eta esnea daude. Anek dirua ematen dio. «Zenbat?» galdetzen du Anek. «Bi», esaten du Jonek. «Bi dolar.» Anek bi txanpon ematen dizkio. Jonek txanponak hartzen ditu. Gero, beste esne bat hartzen du eta poltsan sartzen du. «Hau ere», esaten du. «Ez duzu ordaindu behar.» Anek poltsa hartzen du. «Eskerrik asko.» «Bai», esaten du Jonek. «Agur.» «Agur», esaten du Anek. Ane kalera ateratzen da. Etxera joaten da. Poltsa txikia du eskuan. Kalean jende gutxi dago. Anek poltsa begiratzen du. «Esnea», esaten du. Etxera iristen da. Atean gelditzen da. Gero, atea irekitzen du. «Esnea», esaten du Anek, eta barrura sartzen da. Eskaileraren goian bizilaguna dago.