Āpaṇa सावत्थियं एका इत्थी नवं घरं वसति। सा तीहि सत्ताहेहि इध आगता। तस्सा खुद्दकं पाचाघरं अत्थि। सा अप्पकानि पदानि जानाति। अज्ज सायं समीपवासी तस्सा घरे आगच्छति। आपणो सीघं पिधीयति। एसा तस्सा थविका हट्ठे अत्थि। सा आपणं गच्छति। सा ओदनं इच्छति। सा ओदनं न सक्कोति वत्तुं। विक्केता आपणे निसीदति। “किं इच्छसि?” सो पुछ्छति। सा ओदनपातिं अङ्गुलिया दस्सेति। “देत्थ, अय्य,” सा वदति। “इमं इच्छसि?” सो पुछ्छति। “आम, इमं,” सा वदति। विक्केता पूपं तस्सा थविकायं पक्खिपति। “न, न,” सा वदति। “तं इच्छसि?” सो पुछ्छति। सा पुन ओदनपातिं अङ्गुलिया दस्सेति। “आम, इमं,” सा वदति। विक्केता खीरं तस्सा थविकायं पक्खिपति। “न, न, इदं न,” सा वदति। सा पुन ओदनपातिं अङ्गुलिया दस्सेति। “इदं इच्छसि?” सो पुछ्छति। “देत्थ, अय्य,” सा वदति। विक्केता पानियपत्तं तस्सा थविकायं पक्खिपति। “न, न, इदं न,” सा वदति। विक्केता हसति, न कुज्जति। “किं इच्छसि?” सो पुछ्छति। सा ओदनपातिं अङ्गुलिया दस्सेति। “देत्थ, अय्य,” सा वदति। विक्केता पत्तं ठपेति। अथ सो ओदनं गण्हाति। “अयं ओदनो होति,” सो वदति। “ओदनो,” सो पुन मन्दं वदति। “उदानो,” सा वदति। “ओदनो, भद्दे,” सो वदति। “ओदनो,” सा वदति। विक्केता द्वे ओदने तस्सा थविकायं पक्खिपति। “द्वे ओदना। एकं कहापणं,” सो वदति। “कित्तकं?” सा पुछ्छति। “एकं कहापणं,” सो वदति। सा एकं कहापणं देती। विक्केता दुतियं मूलं न गण्हाति। “धन्यवादं,” सा वदति। “आम,” सो वदति। सा घरं गच्छति। मग्गे सा वदति, “ओदनो।” सा घरद्वारं पापुणाति। द्वारे सा वदति, “ओदनो।” सोपानस्स उपरि समीपवासी तिट्ठति।