පළමු දර්ශනය නිමාලි අද සවස රුවන් සිනමාහලේ සිටී. අද ඇගේ පළමු වැඩ දිනයයි. පාසලෙන් පසු කරන පළමු රැකියාවත් මෙයයි. ඇය ටිකට් කවුළුව අසල සිටී. කළමනාකරු වන දිනේෂ් ඇය ළඟ සිටී. “ටිකට් දෙකක් ඉල්ලුවොත් මොකද කරන්නේ?” දිනේෂ් අසයි. “මුදල් අරගෙන ටිකට් දෙකක් දෙනවා.” “හොඳයි. චිත්‍රපටයේ වෙලාවත් කියන්න.” “හවස හයට දර්ශනය පටන් ගන්නවා.” “හයයි දහයට,” දිනේෂ් වහාම කියයි. “ඔබට හැම වෙලාවක්ම මතකද?” “හැම චිත්‍රපටයක්මත් මතකයි.” “අන්තිම කතාවත් මතකද?” “ඔව්. ඒත් මම ඒක කියන්නේ නැහැ.” එවිට අකිල ටිකට් කවුළුවට එයි. ඔහු නිමාලිගේ පාසලේ මිතුරෙකි. නිමාලි කෙළින් සිට මුදල් පෙට්ටිය අල්ලයි. “ටිකට් එකක් දෙන්න,” අකිල කියයි. “මොන චිත්‍රපටයටද?” නිමාලි අසයි. “හයට තියෙන එකට.” “හයයි දහයට,” දිනේෂ් පසෙකින් කියයි. “එයා හැම වෙලාවක්ම දන්නවාද?” අකිල අසයි. “හැම චිත්‍රපටයක්මත් දන්නවා,” නිමාලි කියයි. “එහෙනම් අන්තිම කතාව අහමු.” “එයා ඒක කියන්නේ නැහැ.” අකිල මුදල් නෝට්ටුවක් කවුළුවෙන් දෙයි. නිමාලි ටිකට් එකක් සහ මුදල් දෙයි. අකිල මුදල් ගණන් කර නැවත බලයි. “නිමාලි, මේ මුදල් වැඩියි.” “නැහැ. මම හරි ගණන දුන්නා.” “රුපියල් සියයක් වැඩියි,” දිනේෂ් කියයි. නිමාලි මුදල් නැවත ගණන් කරයි. ඇගේ අත ටිකක් වෙව්ලයි. “සමාවෙන්න. මේ මගේ පළමු දවස.” “මම දන්නවා,” අකිල කියයි. “ඔයා කොහොමද දන්නේ?” “ඔයා අද තුන් වතාවක් කිව්වා.” දිනේෂ් ටිකට් පොත මේසය මත තබයි. “නැවත කරමු. ටිකට් එකක් ඉල්ලුවොත්?” “මුදල් අරගෙන ටිකට් එකක් දෙනවා.” “ඊට පස්සේ?” “ඉතිරි මුදල් දෙවරක් ගණන් කරනවා.” “හොඳයි. වෙලාවත් කියන්න.” “හයයි දහයට දර්ශනය පටන් ගන්නවා.” අකිල ටිකට් එක සාක්කුවට දමයි. “මට බඩ ඉරිඟුත් ඕනෑ,” ඔහු කියයි. “ඒක අනිත් කවුළුවෙන්,” නිමාලි කියයි. “ඔයා එතැනත් වැඩ කරනවාද?” “මිනිත්තු දහයකින් කරනවා.” “එහෙනම් මම මිනිත්තු දහයක් ඉන්නවා.” “චිත්‍රපටය බලන්න යන්න,” නිමාලි කියයි. “හයයි දහයට තව වෙලාව තියෙනවා.” දිනේෂ් ඔරලෝසුව බලයි. “ඔහු හරි. තව මිනිත්තු දොළහක් තියෙනවා.” “ඔබට හැම දෙයක්ම මතකද?” නිමාලි අසයි. “නැහැ. මගේ ගෙදර යතුර නිතර අමතකයි.” අකිල සිනාසෙයි. නිමාලිත් හිස පහත් කර සිනාසෙයි. තවත් ගනුදෙනුකරුවෙක් කවුළුව ළඟ නවතී. “ටිකට් දෙකක් දෙන්න,” ඇය කියයි. නිමාලි මුදල් අරගෙන දෙවරක් ගණන් කරයි. “හයයි දහයට දර්ශනය පටන් ගන්නවා.” ඇය ටිකට් දෙක කවුළුවෙන් පිටතට තල්ලු කරයි.