ပထမနေ့ လက်မှတ် မင်းသူသည် ကြယ်ပြာရုပ်ရှင်ရုံရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ ဒီနေ့က သူ့အလုပ် ပထမနေ့ ဖြစ်သည်။ ညနေခြောက်နာရီမှာ ရုံစဖွင့်မည်။ သူ့အိမ်လခကို သုံးရက်အတွင်း ပေးရမည်။ ဒီအလုပ်ကို သူ မဆုံးရှုံးချင်ပါ။ မန်နေဂျာ ဦးလှက တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ သော့ခုနစ်ချောင်း ရှိသည်။ “မင်းသူလား။ အချိန်မှန်တယ်။ ဝင်ခဲ့ပါ။” “ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။” “လက်မှတ်ရောင်းမယ်။ ပေါက်ပေါက်လည်း ထည့်ပေးမယ်။” “ကျွန်တော် ငွေတွက်တာ မြန်ပါတယ်။” “မြန်တာထက် မှန်တာက ပိုကောင်းတယ်။” ကောင်တာနောက်မှာ စုစု ထိုင်နေသည်။ သူမက အနီရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသည်။ မင်းသူသည် စုစုကို ကျောင်းမှာ တွေ့ဖူးသည်။ သူတို့ စကားတစ်ခါမှ မပြောဖူးပါ။ “စုစုက လက်မှတ်ရောင်းတာ ပြမယ်။” ဦးလှ ပြောသည်။ “ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို နှစ်ထောင်ကျပ်ပါ။” စုစု ပြောသည်။ “နှစ်ယောက်ဆို လေးထောင်ကျပ်ပေါ့။” “မှန်တယ်။ ပေါက်ပေါက်က တစ်ထောင်ကျပ်ပါ။” “နှစ်ယောက်နဲ့ ပေါက်ပေါက်ဆို ငါးထောင်ကျပ်ပေါ့။” “မှန်တယ်။ အခုတော့ မင်းအလုပ်ရပြီ။” ဦးလှက ရုံထဲမှ အသံကြားပြီး ရပ်သည်။ “ဒီကားက မိုးအောက်ကအိမ်ပါ။” သူ ပြောသည်။ “အသံနည်းနည်းပဲ ကြားတာလေ။” မင်းသူ မေးသည်။ “ဒီကားကို ဆယ့်နှစ်ခါ ကြည့်ဖူးတယ်။” “ဆယ့်နှစ်ခါဆို မပျင်းဘူးလား။” စုစု မေးသည်။ “နောက်တစ်ကြောင်းက ‘တံခါးကို ပိတ်ပါ’ ပါ။” ရုံထဲမှ “တံခါးကို ပိတ်ပါ” ဟု ကြားရသည်။ စုစုက လက်မှတ်စာရွက်ကို ပါးစပ်ရှေ့ ကာထားသည်။ မင်းသူလည်း မရယ်ဘဲ နေရန် ကြိုးစားသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကောင်တာဆီ လာသည်။ “ညခုနစ်နာရီကား လက်မှတ်နှစ်စောင် ပေးပါ။” “လေးထောင်ကျပ်ပါ။” မင်းသူ ပြောသည်။ “ပေါက်ပေါက်တစ်ထုပ်လည်း ယူမယ်။” “အားလုံး ငါးထောင်ကျပ်ပါ။” အမျိုးသမီးက တစ်သောင်းကျပ် ပေးသည်။ မင်းသူက ငွေပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ခဏလေး။ မင်းပြန်ပေးတာ လေးထောင်ပဲ။” မင်းသူ၏ လက်များ ရပ်သွားသည်။ စုစုက ငွေကို ပြန်တွက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ တစ်ထောင် လိုနေတယ်။” စုစု ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ တစ်ထောင် ထပ်ပေးပါမယ်။” မင်းသူက တစ်ထောင်ကျပ် ထပ်ပေးသည်။ အမျိုးသမီးက ငွေကို အိတ်ထဲ ထည့်သည်။ “ပထမနေ့လား။” အမျိုးသမီး မေးသည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ မှန်ပါမယ်။” “နောက်တစ်ခါတော့ ငါလည်း ပြန်တွက်မယ်။” အမျိုးသမီးက လက်မှတ်ယူပြီး ရုံထဲ ဝင်သည်။ ဦးလှက ကောင်တာဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ “ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်ပြီလား။” မင်းသူ မေးသည်။ “ဒီကားထဲမှာ အဲဒီစကား မပါဘူး။” “ဘာကို ပြောတာလဲ။” “‘ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်ပြီလား’ ဆိုတဲ့ စကားလေ။” စုစုက ဒီတစ်ခါ တကယ်ရယ်သည်။ မင်းသူလည်း သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်သည်။ “ငွေကို နှစ်ခါတွက်ပါ။” ဦးလှ ပြောသည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ နှစ်ခါတွက်ပါမယ်။” “လက်မှတ်ကိုလည်း နှစ်ခါကြည့်ပါ။” “ဟုတ်ကဲ့။ နှစ်ခါကြည့်ပါမယ်။” “ရုပ်ရှင်ကိုတော့ ဆယ့်နှစ်ခါ ကြည့်စရာမလိုဘူး။” စုစုက မင်းသူရှေ့ ပေါက်ပေါက်တစ်ထုပ် ချသည်။ “ဒါက ဝန်ထမ်းအတွက် အခမဲ့လား။” မင်းသူ မေးသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ တစ်ထောင်ကျပ်ပါ။” “အခု ဝယ်ရင် ငွေကို နှစ်ခါတွက်မလား။” “သုံးခါတွက်မယ်။ နင်က အသစ်မို့လို့။” တံခါးအပြင်မှာ လူလေးယောက် စောင့်နေသည်။ မင်းသူက လက်မှတ်စာရွက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်ယောက် လာပါ။” သူ ပြောသည်။