Huling Sakay Maagang nasa bus si Niko ngayong araw. Huling araw niya sa bahay bago siya lumipat ng trabaho. Araw-araw niyang nakikita si Lira sa parehong bus. Pareho silang sumasakay sa unang oras. Pareho silang tahimik sa buong biyahe. Nasa tabi ng bintana si Lira. Nasa likod niya si Niko. Hawak ni Lira ang maliit na papel. Hawak naman ni Niko ang pera niya. Tinitingnan niya ang papel, pagkatapos si Lira. Dumating ang bus sa huling bahay. Tumayo si Lira at kinuha ang gamit niya. Hindi siya bumaba agad. Tumingin siya kay Niko. "Dito ka ba bababa?" tanong ni Lira. "Hindi pa," sabi ni Niko. "Ikaw?" "Oo. Huling sakay ko na ito." Hindi agad sumagot si Niko. Hawak pa rin niya ang pera. Bumaba si Lira sa daan. Bumaba rin si Niko. Tumigil ang bus sa harap ng maliit na tindahan. Naroon ang ilang tao. May hawak na bag si Lira. May hawak na papel si Niko. "Lira," sabi niya. Lumingon si Lira. "Alam mo ang pangalan ko?" "Nakita ko sa papel mo." Tiningnan ni Lira ang papel. Nandoon ang pangalan niya at ang bagong trabaho. "Bakit mo alam ang pangalan ko?" tanong niya. "Araw-araw kitang nakikita." "Araw-araw?" "Araw-araw. Parehong bus. Parehong oras." Hindi nagsalita si Lira. Tumingin siya sa bus. Umaandar na ang bus, ngunit hindi pa ito umaalis. "Ako si Niko," sabi niya. "Alam ko," sabi ni Lira. "Nakita mo rin sa papel ko?" "Hindi. Narinig ko sa araw-araw na tawag ng iyong ina." Napatingin si Niko sa daan. "Naririnig mo iyon?" "Oo. Malapit ka sa akin." Saglit silang nanatili sa harap ng tindahan. Hawak ni Lira ang bag. Hawak ni Niko ang papel. "Bakit huling sakay?" tanong ni Niko. "May trabaho ako sa ibang lungsod. Aalis ako ngayon." "Kailan ka babalik?" "Hindi ko alam. May trabaho muna ako roon." "Kaya hindi pa maaari?" Tumingin si Lira sa kanya. "Ano ang hindi pa maaari?" "Ang pagsama sa iyo. Ang pagpunta sa ibang lungsod." "Hindi kita inanyayahan." "Alam ko. Gusto ko lang sabihin." "Ano ang gusto mong sabihin?" Huminga si Niko at iniabot ang papel. "Gusto kitang makilala. Hindi sa bus lamang." Binasa ni Lira ang papel. May pangalan at numero roon. "Bakit ngayon mo lang sinabi?" tanong niya. "Dahil ngayon ka aalis." "Kung hindi ako aalis, sasabihin mo ba?" "Hindi ko alam. Baka bukas." "At kung hindi bukas?" "Sa susunod na araw." Tumawa nang kaunti si Lira. "Matagal kang magsabi." "Oo. Pero sinabi ko na ngayon." Tiningnan niya ang numero. "Tatawagan kita kapag nasa trabaho na ako." "Kailan?" "Kapag may oras ako." "May oras ka ba ngayon?" Tumingin si Lira sa bus. "May kaunti." Umupo sila sa harap ng tindahan. Hindi umalis ang bus. Nagsulat si Lira sa likod ng papel. "Ito ang numero ko," sabi niya. "Huwag mong tawagan ngayon." "Bakit?" "Nasa bus pa ako sa isip ko." "Hindi kita tatawagan ngayon." "Bukas na lang." "Bukas." Tumayo si Lira. Dumating ang isa pang bus sa daan. Itinaas niya ang bag at tumingin kay Niko. "Niko, sasakay ka pa ba?" "Hindi sa bus na ito." "Bakit?" "Sasama muna ako hanggang sa susunod na daan." Tumango si Lira. Sumakay sila sa bagong bus. Magkatabi sila sa unang pagkakataon.