လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် ကိုမင်းသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေသည်။ ဒီနေ့ သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် သူငယ်ချင်းခေါ်လာသည်။ သူ့သူငယ်ချင်း နန္ဒသည် ဘေးမှာထိုင်သည်။ မေက စားပွဲဆီ လျှောက်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ရေနွေးအိုးရှိသည်။ “ကိုမင်း၊ ဒီနေ့ နောက်ကျတယ်နော်။” “အလုပ်က နောက်ကျမှ ပြီးတယ်။” “ထုံးစံအတိုင်း လက်ဖက်ရည်လား။” “ဟုတ်တယ်၊ ထုံးစံအတိုင်းပဲ။” မေက နန္ဒကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ “ဒီအစ်ကိုအတွက်လည်း လက်ဖက်ရည်လား။” ကိုမင်းက နန္ဒကို မေးသည်။ “မင်းလည်း လက်ဖက်ရည် သောက်မလား။” “မင်းသောက်တာ ဘာလက်ဖက်ရည်လဲ။” “နို့များတယ်၊ သကြားနည်းတယ်။” “ဒါဆို ငါလည်း အဲဒါပဲ။” မေက စားပွဲပေါ် ရေခွက်ချသည်။ “လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် ယူမယ်နော်။” “ဟုတ်တယ်၊ နှစ်ခွက် ယူမယ်။” မေက ဆိုင်ရှေ့ဘက်ကို ပြန်သွားသည်။ ကိုမင်းက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ကြည့်သည်။ အိတ်ထဲမှာ ငွေစက္ကူနည်းနည်းသာ ရှိသည်။ နန္ဒက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကြည့်သည်။ “ဒီနေ့ ငါပေးမယ်လေ။” “မပေးနဲ့၊ ငါခေါ်လာတာ။” “ဒါပေမဲ့ ငါ့လစာ ဒီနေ့ရတယ်။” “ငါ့လစာလည်း ဒီနေ့ရတယ်။” “မင်းအိတ်ထဲမှာ ငွေနည်းတယ်။” “လက်ဖက်ရည်ဖိုးတော့ ရှိတယ်။” နန္ဒက ရေတစ်ငုံ သောက်သည်။ “မင်း ဒီဆိုင်ကို နေ့တိုင်းလာလား။” “အလုပ်ပြီးရင် နေ့တိုင်းလာတယ်။” “တစ်ယောက်တည်း လာတာလား။” “အရင်က တစ်ယောက်တည်း လာတယ်။” “အရင်က ဆိုတော့ အခုရော။” ကိုမင်းက ရေခွက်ကို လက်နဲ့ကိုင်သည်။ “အခုတော့ မသိသေးဘူး။” မေက လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်ခွက် ယူလာသည်။ သူက ခွက်နှစ်ခွက်ကို အတူချသည်။ လက်ဖက်ရည်အရောင် နှစ်ခွက်လုံး တူသည်။ “နို့များတယ်၊ သကြားနည်းတယ်။” “ဟုတ်တယ်၊ ထုံးစံအတိုင်းပဲ။” မေက နန္ဒဘက်ကို ခွက်ရွှေ့ပေးသည်။ “ဒီခွက်က အစ်ကို့အတွက်ပါ။” နန္ဒက ခွက်ကို နီးနီးဆွဲယူသည်။ “ကျွန်တော်လည်း ထုံးစံအတိုင်းလား။” “ဒီနေ့ကစပြီး လာရင် ဖြစ်နိုင်တယ်။” ကိုမင်းက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ကြည့်သည်။ “နို့များတယ်၊ သကြားနည်းတယ်။” နန္ဒလည်း လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သည်။ “သကြား နည်းနည်းများတယ်ထင်တယ်။” မေက ခွက်ကို ပြန်ယူမလိုလုပ်သည်။ “သကြားမပါတာ အသစ်လုပ်ပေးမယ်။” “မလိုဘူး၊ ဒီခွက်ပဲ သောက်မယ်။” “တကယ် အဆင်ပြေလား။” “အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် နည်းပေးပါ။” မေက နန္ဒကို သေချာကြည့်သည်။ “မနက်ဖြန်လည်း လာမှာလား။” နန္ဒက ကိုမင်းဘက်ကို လှည့်သည်။ “မင်း မနက်ဖြန်လည်း လာမလား။” “အလုပ်ပြီးရင် နေ့တိုင်းလာတယ်။” “ဒါဆို ငါလည်း လာမယ်။” မေက စားပွဲပေါ် ငွေတောင်းခံလွှာချသည်။ “လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်၊ စုစုပေါင်း နှစ်ထောင်ပါ။” ကိုမင်းက ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ထုတ်သည်။ နန္ဒကလည်း ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ထုတ်သည်။ “ဒီနေ့ ငါပေးမယ်။” “မပေးနဲ့၊ ငါခေါ်လာတာ။” “ဒါဆို မနက်ဖြန် ငါပေးမယ်။” ကိုမင်းက ခဏငြိမ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ့ငွေကို စားပွဲပေါ်ချသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် မင်းပေး။” မေက ငွေကို ယူလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်နော်။” နန္ဒက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “တစ်ခွက်က သကြားနည်းနည်းပဲနော်။”