Ang Timpla ng Adobo Sa Pilipinas, ang adobo ay karaniwang pagkain sa bahay at sa maliit na kainan. Kilala ito sa suka, toyo, bawang, at malakas na amoy habang niluluto. Madalas gamitin ang baboy o manok, ngunit maaari ring gamitin ang isda. Sa karaniwang paggawa, pinagsasama ang laman, suka, toyo, bawang, at tubig. May gumagamit din ng paminta, dahon, asukal, o kaunting mantika. Ang lahat ay niluluto hanggang lumambot ang laman at kumapal ang sarsa. Minsan, muling inilalagay sa init ang laman upang maging medyo tuyo. Sa ibang bahay, maraming sarsa ang adobo at masarap itong ilagay sa kanin. Mahalaga ang suka dahil nagbibigay ito ng asim at tumutulong sa pagkain. Bago naging karaniwan ang makabagong gamit sa tahanan, mahalaga ang ganitong paraan. Mas matagal bago masira ang pagkain kapag maayos ang paggawa at paglalagay nito. Ang bawang naman ay nagbibigay ng amoy at dagdag na lasa. Ang toyo ay nagbibigay ng alat at madilim na kulay sa maraming uri ng adobo. Hindi lahat ng adobo sa Pilipinas ay may toyo. May adobong puti na gumagamit ng suka at asin, ngunit walang toyo. May adobo rin na may gata sa ilang bahagi ng bansa. Sa ibang lugar, isda o halaman ang pangunahing sangkap sa halip na baboy o manok. Matagal nang ginagamit ng mga katutubong Pilipino ang suka sa paggawa ng pagkain. Nang dumating ang mga Espanyol, ginamit nila ang pangalang adobo para sa ganitong pagkain. Ang pangalan ay mula sa kanilang wika, ngunit ang lokal na paraan ay may sariling kasaysayan. Dumating din ang toyo sa pamamagitan ng matagal na ugnayan sa mga Tsino. Sa pagdaan ng panahon, naging karaniwan ang suka, toyo, at bawang na magkasama. Walang iisang opisyal na timpla para sa adobo. Ang isang pamilya ay maaaring gumamit ng mas maraming suka kaysa toyo. Ang ibang pamilya ay gusto ng mas maalat, mas maasim, o medyo matamis. Ang ilan ay naglalagay agad ng lahat ng sangkap sa iisang lalagyan. Ang iba ay inuuna ang bawang o muling inilalagay sa init ang laman. Madalas matutuhan ng anak ang paraan sa nanay, tatay, lola, o lolo. Ngunit nagbabago rin ang timpla ayon sa pera, lugar, at sangkap na mayroon. Kaya maaaring pareho ang pangalan ng dalawang adobo, ngunit iba ang kulay at lasa. Karaniwang kinakain ang adobo kasama ng mainit na kanin sa umaga, tanghali, o gabi. Sa bawat bahay, ang adobo ay nagiging sariling timpla ng pamilya.