दोन चाय सातेगांवांत मीराचें चाय घर आसा. रघू रोज सकाळीं हांगा येता. तो रोज एक चाय मागता. आयज रघू पयली फावट सावी वांगडा येता. आयज सावी ताचे वांगडा चाय पितली. रघू दारांत उबो रावता. सावी ताचे फाटीं उबी आसा. मीरा भांडे धुयता. तिणें रघूक पळयलें. “रघू, आयज उशीर जाला,” मीरा म्हणता. “हांव वेळार येतां,” रघू म्हणता. “आयज सावी मेजेर आसा.” “सावी कोण?” मीरा विचारता. “ही सावी. ही म्हजी मित आसा.” सावी हात जोडता. “नमस्कार, मीरा.” “नमस्कार, सावी. बसात,” मीरा म्हणता. रघू नेहमीच्या मेजेक बसता. सावी ताचे समोर बसता. मेजेर एक जुनी वही आसा. रघू ती वही बाजूक सारता. मीरा तांच्या मेजेक येता. “रघू, तुजो एक चाय?” रघू सावी कडेन पळयता. “आयज दोन चाय.” मीरा थांबता. “दोन चाय?” “हय. एक म्हजे खातीर. एक सावी खातीर.” “दूध जास्त?” मीरा विचारता. “म्हजेर रोज सारको. सावी सांगतली.” मीरा सावी कडेन पळयता. “तुका कशें जाय?” सावी म्हणता, “म्हाका कमी साकर जाय.” “कमी साकर,” मीरा म्हणता. “हय. कमी साकर,” सावी म्हणता. मीरा दोन कप घेवन वचता. रघू आपलो खिसो तपासता. तात एक दहा रुपयांची नोट आसा. तो नोट टेबलार दवरता. सावी ती नोट पळयता. “तुजेक फकत एक चायचे पैसे आसात?” “हांव दोन चाय मागलां,” रघू म्हणता. “पूण पैसे?” “उरलेले पैसे सांजेक दितां.” मीरा दोन कप घेवन येता. तिणें दोन कप मेजेर दवरले. एका कपांत जास्त साकर आसा. दुसरो कप कमी साकर आसा. रघू कप पळयता. “म्हजो कप हांव ओळखतां.” सावी कप उबारता. “ह्या कपांत कमी साकर आसा.” “हय. तो तुजो,” रघू म्हणता. मीरा नोटेक पळयता. “रघू, आज दोन चाय आसात.” “हांव जाणां,” रघू म्हणता. “हांव सांजेक येतां.” “सांजेक पैसे दितलो?” “हय. दितलों.” मीरा मान हालोवता. “बरें. पूण विसरू नाकात.” “हांव विसरचो ना.” सावी कप हातांत धरता. “मीरा, चाय गरम आसा.” “हळू पियात,” मीरा म्हणता. रघू चाय पियता. सावी चाय पियता. रस्त्यार दोन माणसां जातात. एक सायकल मेजाच्या लागीं थांबता. “रघू,” सावी म्हणता, “तु रोज हांगा येता?” “हय. रोज एक चाय.” “आयज दोन चाय.” “हय. आयज दोन चाय.” मीरा भांडे धुयता. “फुडल्या दिसा सावी येतली?” सावी कप मेजेर दवरता. “म्हाका काम आसता. पूण कदाचीत येतली.” रघू तिचेक पळयता. “फुडल्या दिसा हांव एक चाय घेवन बसतां.” “आनी हांव?” सावी विचारता. “तुका जाय जाल्यार दोन चाय.” मीरा हांसना ना. ती फकत कप उबारता. सावी उबी रावता. रघू दहा रुपयांची नोट मीराक दिता. “सांजेक उरलेले पैसे दितां,” रघू म्हणता. “हय,” मीरा म्हणता. “सांजेक ये.” रघू दाराक वचता. सावी ताचे वांगडा वचता. मेजेर दोन रिकामे कप उरतात.