Peningar fyrir húsið Elín stendur við borðið sitt á markaðnum. Í dag þarf hún að fá peninga fyrir húsinu. Hún hefur brauð, mjólk, epli og ost. Hún veit hvað hver maður vill. „Halló, Elín,“ segir Jón. „Ég ætla að fá brauð, mjólk og þrjú epli.“ „Já, Jón. Þú færð brauð, mjólk og þrjú epli.“ „Hvað kostar það?“ „Það kostar fimm hundruð.“ Jón gefur henni peninga. Elín setur matinn í poka. „Takk,“ segir Jón. „Ég kem aftur á morgun.“ „Já, komdu aftur á morgun.“ Sigríður kemur að borðinu. Hún horfir á ostinn. „Halló, Elín. Ég ætla að fá ost.“ „Já, Sigríður. Þú færð ost.“ „Og brauð. Ég ætla að fá brauð líka.“ „Já, ost og brauð.“ „Hvað kostar það?“ „Það kostar sex hundruð.“ Sigríður leitar í töskunni sinni. Hún finnur peninga og telur þá. „Ég er með fimm hundruð,“ segir hún. „Ég á ekki meira.“ Elín horfir á ostinn. Hún horfir á brauðið. „Þú færð brauðið,“ segir Elín. „En ég vildi ostinn.“ „Ég veit. Þú vilt alltaf ost.“ Sigríður heldur peningunum í hendinni. „Get ég fengið ostinn á morgun?“ „Já. Komdu aftur á morgun.“ Sigríður fær brauðið og fer frá borðinu. Nú kemur Aron að markaðnum. Elín veit hvað Aron vill. Hann fær alltaf mjólk, tvö brauð og eitt epli. „Halló, Aron,“ segir hún. „Mjólk, tvö brauð og eitt epli?“ Aron svarar ekki strax. Hann horfir niður á hendurnar. „Ég vil fá mat fyrir barnið mitt,“ segir hann. „Já. Hvað viltu?“ „Brauð og mjólk.“ „Eitt brauð og mjólk?“ „Tvö brauð og mjólk. En ég á ekki nóg.“ Elín tekur eitt brauð. Hún tekur mjólk. Hún setur hvort tveggja á borðið. „Þetta kostar þrjú hundruð,“ segir hún. Aron telur peningana sína. Hann setur tvo hundruð á borðið. „Ég á bara þetta,“ segir hann. Elín horfir á peningana. Hún horfir á brauðið. Á bak við Aron stendur barnið hans og bíður. „Þú færð brauðið og mjólkina,“ segir Elín. „En ég á bara tvo hundruð.“ „Ég veit.“ „Ég kem með hundrað á morgun.“ „Já, komdu með hundrað á morgun.“ Aron tekur pokann. Barnið hans tekur í hönd hans. „Takk, Elín,“ segir Aron. „Farðu heim núna,“ segir hún. „Maturinn er fyrir barnið.“ Aron fer frá borðinu. Elín setur peningana í kassann. Hún telur þá einu sinni. Síðan tekur hún ostinn og setur hann fyrir framan sig. Sigríður kemur aftur. „Ég gleymdi ostinum,“ segir hún. „Já,“ segir Elín. „Ég gleymdi honum ekki.“