Пазарот Во Скопје, Марија има мала кујна. Таа е тука неколку недели и знае малку зборови. Вечерва доаѓа соседката на јадење. Пазарот затвора наскоро. Марија има малку пари и мала торба. Таа влегува и гледа храна на масите. Продавачот стои зад масата и гледа во неа. Марија гледа леб и покажува со рака. „Молам. Ова. Колку?“ вели Марија. Продавачот зема голема торба и ѝ ја дава. Торбата е празна. Марија гледа во торбата, па во него. „Не,“ вели таа. „Ова.“ Таа повторно покажува. Продавачот зема вода и ѝ ја дава. Водата е голема. Марија ја држи водата со две раце. „Не, не,“ вели таа. „Ова, молам.“ Продавачот се смее тивко. Тој зема пари и ѝ ги дава. Марија ги гледа парите и ја става раката на лицето. „Не,“ вели таа. „Нема пари. Ова.“ Тој гледа во масата. Марија гледа во леб. Продавачот гледа во Марија, па во леб. Тој ја зема храната со рака. „Леб,“ вели тој бавно. Марија гледа во неговата уста. Таа ја повторува првата буква. „Леп,“ вели Марија. Продавачот повторно вели: „Леб.“ Марија ја става раката на масата. Таа гледа во леб и вели: „Леб.“ Продавачот се смее и вели: „Да, леб.“ Марија вели: „Да.“ Тој зема еден леб и го става во торбата. Потоа зема уште еден леб и го става до првиот. Марија гледа во него. „Колку?“ прашува таа. Продавачот покажува со прст. „Еден, два. Два пари.“ Марија ги дава парите. Продавачот зема само две пари. Марија ја затвора торбата. „Благодарам,“ вели таа. „Нема,“ вели продавачот. „Добро е.“ Марија излегува на улицата. Таа ја држи торбата со две раце. Улицата е тивка, а вечерта доаѓа. Таа оди полека кон куќата. На патот гледа во торбата и вели: „Леб.“ Пред куќата стои малку и ги бара парите. Парите се во нејзината рака. Таа ја отвора вратата. На вратата Марија вели: „Леб.“ На врвот на скалите стои соседката.