ბაზარი ანა რამდენიმე კვირის წინ თბილისში გადმოდის. მას პატარა სამზარეულო აქვს და თითქმის არცერთი სიტყვა არ იცის. დღეს საღამოს მეზობელი მოდის საჭმელად, ბაზარი კი მალე იხურება. ანა პატარა ჩანთას იღებს და ბაზარში შედის. მას პური უნდა. სახლში ცოტა საჭმელია, მაგრამ პური არ არის. ფული ჯიბეში აქვს. საათს უყურებს და სწრაფად მიდის. დახლთან ლევანი დგას. წინ ყველი, ვაშლი, პური და სხვა საჭმელია. ანა პურზე თითს იშვერს და ამბობს, „ეს, გთხოვთ.“ ლევანი ყველს იღებს და ჩანთაში დებს. ანა ყველს უყურებს. „არა, არა,“ ამბობს ანა. „ეს.“ ის ისევ პურისკენ იშვერს თითს. ლევანი დიდ ვაშლს იღებს. ვაშლი ხელში უჭირავს და ანას აწვდის. „ეს?“ ეკითხება ლევანი. „არა,“ ამბობს ანა. „ეს, გთხოვთ.“ ლევანი იცინის, მაგრამ ხმამაღლა არა. ანა იცინის. ბაზარში სხვა ხალხიც დადის. დახლზე ყველი, ვაშლი და პური დევს. ანა ისევ პურისკენ იშვერს თითს. ლევანი ჩერდება. ის თვითონ იღებს პურს. პურს ორივე ხელით მაღლა სწევს და ნელა ამბობს, „პური. პური.“ ანა მის პირს უყურებს. მას სიტყვა ჯერ არ ესმის. მერე ჩუმად იმეორებს, „პული?“ „კარგია, პური,“ ეუბნება ლევანი. ანა ისევ ამბობს, „პური.“ ლევანი ფულს უჩვენებს. „პური გინდა?“ „დიახ, პური,“ ამბობს ანა. მერე ფულს იღებს და ლევანს აწვდის. ლევანი ფულს ითვლის. ანა მას უყურებს და არ ჩქარობს. „ერთი?“ ეკითხება ლევანი. ანა ერთ თითს აჩვენებს. „დიახ, ერთი.“ ლევანი ერთ პურს ჩანთაში დებს. მერე მეორე პურსაც იღებს და ჩანთაში დებს. ფულს აღარ ითხოვს. ანა მეორე პურს უყურებს. „არა?“ ეკითხება ლევანი. ანა ფულს უჩვენებს. „რამდენი?“ ლევანი თითებს აჩვენებს და ამბობს, „არა. ეს ერთი ფულია.“ ანა ფულს ისევ ჯიბეში დებს. „მადლობა.“ „კარგი,“ ამბობს ლევანი. ის ჩანთას ანას აწვდის. ანა ჩანთას ორივე ხელით იღებს. ჩანთა მძიმე არ არის. ანა ბაზრიდან გამოდის. ქუჩა თითქმის ცარიელია. მაღაზიები იკეტება. მას ჩანთა მარცხენა ხელში უჭირავს. სახლში პატარა მაგიდა და ორი სკამი აქვს. გზაზე ჩუმად ამბობს, „პური.“ ერთი მანქანა ნელა გადის. ანა კედელთან მიდის და მანქანას გზას უთმობს. მერე ისევ მიდის. ჩანთაში ორი პური აქვს. სახლში მეზობელთან ერთად ჭამს. ეს იცის. კიბეს ადის. კართან ჩერდება და ამბობს, „პური.“ კიბის თავში მეზობელი ელოდება.