لومړۍ ننداره لیلا د سپوږمۍ په سینما کې ولاړه ده. نن د هغې د لومړي کار ورځ ده. هغه ټکټونه پلوري او پیسې اخلي. حامد مدیر د دروازې ترڅنګ ولاړ دی. حامد وايي: «لومړی د فلم نوم پوښتې.» لیلا وايي: «بیا پیسې اخلم.» «بیا څه کوې؟» «ټکټ ورکوم.» «ښه ده. خو پیسې لومړی وشمېره.» یو ځوان د کړکۍ مخې ته درېږي. هغه وايي: «د وروستي کور یو ټکټ.» لیلا وايي: «دوه سوه افغانۍ.» ځوان پیسې ورکوي. لیلا ټکټ ورکوي. حامد وايي: «پیسې دې ونه شمېرلې.» لیلا پیسې شمېري. لس افغانۍ کمې دي. ځوان وايي: «بخښنه، دا لس نورې دي.» لیلا وايي: «مننه. اوس سمې دي.» ځوان ځي او حامد ټکټ ګوري. هغه وايي: «تا د سبا ټکټ ورکړ.» لیلا وايي: «هغه لاړ. اوس څه وکړم؟» «ورپسې منډه مه وهه. زه یې پېژنم.» «ته هر څوک پېژنې؟» «نه، خو هر فلم پېژنم.» لیلا خاندي. «دا سړی فلم نه دی.» حامد وايي: «دی هره جمعه همدا فلم ګوري.» زرغونه د کړکۍ مخې ته راځي. هغه د لیلا د ښوونځي ملګرې ده. لیلا خپل کمیس سموي او نېغه درېږي. زرغونه وايي: «ته رښتیا دلته کار کوې؟» لیلا وايي: «هو، له نن نه.» «نو د وروستي کور یو ټکټ راکړه.» «دوه سوه افغانۍ.» زرغونه پیسې ورکوي. لیلا پیسې دوه ځله شمېري. زرغونه وايي: «زه غله نه یم.» لیلا وايي: «دا د کار برخه ده.» «بیا څه کوې؟» «بیا سم ټکټ درکوم.» لیلا ټکټ ګوري او بیا یې ورکوي. حامد وايي: «دا د بل تالار ټکټ دی.» لیلا ټکټ بېرته اخلي. د هغې مخ سور شي. زرغونه وايي: «زه دلته انتظار کوم.» لیلا وايي: «ته خندا مه کوه.» «زه نه خاندم. حامد خاندي.» حامد وايي: «زه نه خاندم. په دې فلم کې هم نجلۍ لومړی ټکټ غلط ورکوي.» لیلا وايي: «ته دا فلم هم په یاد لرې؟» «هره خبره یې په یاد لرم.» زرغونه وايي: «وروستۍ خبره یې څه ده؟» حامد سمدستي وايي: «دروازه وتړه، هوا سړه ده.» زرغونه وايي: «دا خو ډېره عادي خبره ده.» حامد وايي: «ښه فلمونه هم عادي خبرې لري.» لیلا سم ټکټ پیدا کوي. هغه ټکټ زرغونې ته ورکوي. زرغونه وايي: «ستا کار څه وخت ختمېږي؟» «د وروستۍ نندارې وروسته.» «زه به درته بهر انتظار وکړم.» لیلا لږ تم کېږي. «ولې؟» زرغونه وايي: «کور ته به یوځای ځو.» حامد ساعت ته ګوري. «فلم په دوو دقیقو کې پیلېږي.» زرغونه ټکټ پورته نیسي. «دا سم دی؟» لیلا وايي: «نوم، ورځ او تالار سم دي.» «پیسې دې وشمېرلې؟» «دوه ځله.» «بیا څه کوې؟» لیلا د تالار دروازه پرانیزي. «اوس مېلمانه دننه پرېږدم.»