आजचो बाजार शांता आज बाजारांत आपलें दुकान उगडता. आज घराचें भाडें दिवपाचो दीस आसा. तिच्या टेबलार पाव, तांदूळ, कांदे आनी केळी आसात. लीला दुकानापाशी येता. ती रोज येता. शांता तिची पिशवी घेता. «शांते, म्हाका दोन पाव दियात.» «दोन पाव, लीला?» «हय, दोन पाव आनी एक किलो तांदूळ.» «तूं रोज हेंच घेता.» «हय, आज पयलीं पाव दियात.» शांता दोन पाव पिशयेंत घालता. मागीर ती तांदूळ घालता. लीला आपलो पर्स उगडता. पर्सांत थोडेच पैसे आसात. «शांते, म्हजे कडेन पुराय पैसे नात.» «कितले पैसे आसात?» «वीस रुपये आसात.» «तांदळाक कितले पैसे उरतात?» «पंचवीस रुपये उरतात.» लीला खाली पळयता. शांता तिच्या पिशयेक पळयता. «तूं आज दहा रुपये उधार घे.» «हांव उद्या दितां.» «उद्या दियात.» «हांव नक्की दितां.» शांता तांदळाची पिशवी लीलाक दिता. लीला वीस रुपये दिता. «शांते, तूं रोज माझो माल राखता.» «तूं रोज येता. म्हाका तुजो माल कळटा.» लीला बाजारांत वतता. तिच्या हातांत पिशवी आसा. गणू दुकानापाशी येता. तो रोज दुपाराक येता. «शांते, म्हाका चार केळी दियात.» «चार केळी, गणू?» «हय, चार केळी. आनी दोन पाव.» «दोन पाव आनी चार केळी.» «हय. आज एक रुपया कमी आसा.» शांता केळी मोजता. मागीर ती दोन पाव घेता. «गणू, तूं कालचे पैसे दवरले.» «हांव आज सगळे दितां.» गणू खिसो तपासता. तो नाणी टेबलार दवरता. «हे सगळे पैसे आसात.» शांता पैसे मोजता. एक रुपया कमी आसा. «एक रुपया कमी आसा.» «हांव उद्या दितां.» «बरें. उद्या एक रुपया दियात.» «शांते, चार केळी आनी दोन पाव दियात.» शांता त्याची पिशवी भरता. गणू पिशवी घेता. «उद्या एक रुपया.» «हय, उद्या एक रुपया.» गणू वतता. शांता पैसे एका डब्यांत दवरता. रमा बाजारांत येता. ती काम करून येता. तिच्या हातांत एक जुनी पिशवी आसा. «शांते, म्हाका अर्धा किलो कांदे दियात.» «अर्धा किलो कांदे, रमा?» «हय, अर्धा किलो कांदे. आनी एक किलो तांदूळ.» «एक किलो तांदूळ आनी अर्धा किलो कांदे.» रमा मान हालोवता. शांता कांदे तोलता. «आज म्हजे कडेन पन्नास रुपये आसात.» «आज तुजें कितलें लागता?» «साठ रुपये लागतात.» रमा पिशवी घट्ट धरता. शांता तांदूळ तोलता. «दहा रुपये उद्या दियात.» «म्हाका चालता?» «हय, तुका चालता.» «मागीर माल दियात.» «हांव माल दितां.» शांता कांदे आनी तांदूळ पिशयेंत घालता. रमा पन्नास रुपये दिता. «रमा, उद्या दहा रुपये.» «हय, उद्या दहा रुपये.» रमा पिशवी घेता. ती दोन पावलां मागीर थांबता. «शांते, तूं आज भाडें दितली?» «आतां दितां. अजून थोडे पैसे जाय.» रमा आपल्या पिशयेंत हात घालता. ती एक नाणें काडता. «हें एक रुपया घे.» «नाका, रमा.» «घे. उद्या हांव कमी दितां.» शांता नाणें घेता. ती डब्यांत दवरता. लीला परत दुकानापाशी येता. तिच्या हातांत तांदळाची पिशवी आसा. «शांते, म्हजें दहा रुपये उद्या.» «हय, म्हाका याद आसा.» गणू लांब उबो आसता. तो हात वर करता. «म्हजो एक रुपया उद्या.» «गणू, म्हाका याद आसा.» शांता डबो उगडता. ती पैसे मोजता. ती पुन्हा पैसे मोजता. रमा दुकानापाशी उबी आसता. «शांते, कितले जाले?» «आतां भाड्याचे पैसे जाले.» शांता डबो बंद करता. ती टेबलार उरलेले पाव मांडता. «उद्या परत येयात,» शांता म्हणता. लीला, गणू आनी रमा बाजारांत वतात. शांता डबो हातांत घेता आनी दुकान बंद करता.