د حامد دکان نن د جمعې ورځ ده. نن د کلي بازار لویه ورځ ده. حامد په بازار کې د چای وړوکی دکان لري. هغه هره ورځ دلته کار کوي. نن مریم هم بازار ته راځي. مریم د ماښام ټولګي لپاره کتاب غواړي. حامد سهار دکان پرانیزي. هغه چای، ډوډۍ، هګۍ، بوره او شیدې ږدي. د پیسو صندوق د مېز لاندې ږدي. هغه د هر چا فرمایش یادوي. فرید راځي. حامد وايي، «فرید، ستا دوه چای او یوه ډوډۍ ده.» فرید وايي، «هو، همدا ده.» حامد چای اچوي. فرید پیسې پر مېز ږدي. زرغونه راځي. حامد وايي، «زرغونې، ستا یوه هګۍ او نیمه ډوډۍ ده.» زرغونه وايي، «هو، یوه هګۍ او نیمه ډوډۍ.» حامد هګۍ اخلي. زرغونه پیسې ورکوي. کریم راځي. حامد وايي، «کریم، ستا شیدې او بوره ده.» کریم وايي، «نن یوازې شیدې راکړه.» حامد وايي، «سمه ده، یوازې شیدې.» کریم شیدې اخلي. هغه وايي، «پیسې سبا درکوم.» حامد وايي، «سمه ده، سبا یې راکړه.» مریم راځي. هغې په لاس کې زوړ کتاب لري. مریم وايي، «پلاره، نوی کتاب شته؟» حامد وايي، «شته، خو پیسې کمې دي.» مریم وايي، «کتاب ډېر ګران دی؟» حامد وايي، «نه، ډېر ګران نه دی.» حامد صندوق خلاصوي. هغه پیسې شمېري. په صندوق کې لږې پیسې دي. حامد بیا پیسې شمېري. لا هم لږې پیسې دي. مریم وايي، «پلاره، سبا کتاب اخلو؟» حامد وايي، «سبا به یې واخلو.» مریم زوړ کتاب نیسي. هغې بازار ته ګوري. فرید بیا دکان ته راځي. هغه وايي، «حامده، دا ستا چای دی.» فرید پیسې اخلي. حامد وايي، «فریده، دا ډېرې پیسې دي.» فرید وايي، «هو، ستا زړې پیسې دي.» حامد پیسې اخلي. حامد پیسې شمېري. اوس پیسې بس دي. هغه مریم ته ګوري. مریم لا هم زوړ کتاب نیسي. حامد وايي، «مریم، راځه.» دواړه د کتاب دکان ته ځي. مریم وايي، «دا کتاب غواړم.» حامد وايي، «همدا کتاب واخله.» بیا حامد د چای دکان ته راځي. زرغونه وايي، «حامده، زما نیمه ډوډۍ هیره شوه.» حامد ډوډۍ اخلي. هغه وايي، «نه، زه یې نه هېروم.»