اڄ جو بازار اڄ بازار جو وڏو ڏينهن آهي. زينب پنهنجي جاءِ تي ويٺي آهي. هن وٽ ڀاڄي، ماني ۽ پاڻي آهي. اڄ هن کي نئون ترازو وٺڻو آهي. ان لاءِ کيس وڌيڪ پئسا گهرجن. علي اچي ٿو ۽ چوي ٿو، ”زينب، مون لاءِ ٻه مانيون ۽ پاڻي ڏي.“ زينب مانيون کڻي ٿي ۽ چوي ٿي، ”علي، اڄ هڪ ماني وٺندين؟“ علي چوي ٿو، ”نه، اڄ ٻه مانيون کائيندس.“ زينب چوي ٿي، ”ٺيڪ آهي، ٻه مانيون ۽ پاڻي.“ علي پئسا ڏئي ٿو ۽ وڃي ٿو. مريم اچي ٿي. زينب چوي ٿي، ”مريم، اڄ تنهنجي لاءِ ساڳيو سامان آهي؟“ مريم چوي ٿي، ”ها، هڪ ڪلو آلو ۽ ٿوري مرچ.“ زينب آلو کڻي ٿي ۽ مرچ ڏئي ٿي. مريم چوي ٿي، ”اڄ آلو گهڻو آهي.“ زينب چوي ٿي، ”ها، اڄ آلو گهڻو آيو آهي.“ مريم پئسا ڏئي ٿي ۽ بازار ۾ هلي وڃي ٿي. حيدر اچي ٿو ۽ چوي ٿو، ”مون کي چانهه گهرجي.“ زينب چوي ٿي، ”حيدر، تون هر ڏينهن چانهه وٺين ٿو.“ حيدر چوي ٿو، ”اڄ چانهه سان ماني به ڏي.“ زينب چوي ٿي، ”هڪ ماني يا ٻه مانيون؟“ حيدر چوي ٿو، ”هڪ ماني.“ زينب چوي ٿي، ”تون هميشه ٻه مانيون وٺين ٿو.“ حيدر پنهنجي کيسي ۾ ڏسي ٿو. هو ٿورو وقت چپ رهي ٿو. حيدر چوي ٿو، ”اڄ پئسا گهٽ آهن.“ زينب چوي ٿي، ”ته اڄ هڪ ماني وٺ.“ حيدر چوي ٿو، ”نه، اڄ چانهه وٺندس.“ زينب چانهه ڏئي ٿي. حيدر پئسا ڏئي وڃي ٿو. منجهند تائين ماڻهو ايندا رهن ٿا. هر ماڻهو پنهنجو سامان چوي ٿو. زينب هر ماڻهو جو سامان ڄاڻي ٿي. هوءَ پئسا وٺي ٿي ۽ نالو به چوي ٿي. هڪ عورت اچي ٿي ۽ چوي ٿي، ”مون کي ٻه ڪلو آلو ڏي.“ زينب چوي ٿي، ”تون اڪثر هڪ ڪلو وٺندين آهين.“ عورت چوي ٿي، ”اڄ گهر ۾ ماڻهو وڌيڪ آهن.“ زينب چوي ٿي، ”ٺيڪ آهي، ٻه ڪلو آلو.“ عورت چوي ٿي، ”پئسا سڀاڻي ڏينديس.“ زينب ٿوري دير عورت ڏانهن ڏسي ٿي. پوءِ آلو ڏئي ٿي. زينب چوي ٿي، ”سڀاڻي پئسا ضرور آڻجانءِ.“ عورت چوي ٿي، ”ها، سڀاڻي آڻينديس.“ شام ٿيڻ لڳي ٿي. بازار ۾ ماڻهو گهٽ ٿين ٿا. زينب پئسا ڳڻي ٿي. پئسا نئين ترازو لاءِ پورا آهن. علي وري اچي ٿو ۽ چوي ٿو، ”زينب، ترازو مليو؟“ زينب چوي ٿي، ”اڃا نه، پر اڄ پئسا پورا ٿيا.“ علي چوي ٿو، ”ته هاڻي وٺ.“ زينب دڪان بند ڪري ٿي. هوءَ پئسا هٿ ۾ رکي ٿي ۽ بازار مان ترازو وٺڻ لاءِ وڃي ٿي.