Dina Kapisan ing Bioskop Dimas ngadeg ing loket Bioskop Layar Wengi. Dina iki dina kapisan dheweke kerja. Dhuwit sekolah kudu dibayar sesuk esuk. Tangane nyekel karcis lan dhuwit receh. Ratri, kepala bioskop, ngadeg ing sisihé. Dheweke wis kerja ing kono suwé. Ratri apal kabeh film sing tau diputer. “Regané karcis pira?” pitakone Ratri. “Rong puluh ewu,” wangsulane Dimas. “Film kapisan wiwit jam pira?” “Jam papat sore.” “Film kapindho?” “Jam setengah pitu bengi.” Ratri manthuk banjur ndeleng jam tembok. “Saiki jam papat kurang limang menit.” “Aku wis siap,” ujare Dimas. “Kowe durung siap.” “Kok bisa ngerti?” “Amarga karcismu isih kuwalik.” Dimas cepet mbenerake tumpukan karcis. Lawang bioskop banjur dibukak. Wong-wong mlebu saka dalan ngarep. Wong lanang tuku siji karcis. Dimas nampa dhuwit sèket ewu. Dheweke menehi bali rong puluh ewu. Ratri langsung watuk cilik. “Regané karcis pira?” “Rong puluh ewu,” ujare Dimas. “Dhuwité pira?” “Sèket ewu.” “Dhuwit baliné pira?” Dimas meneng sedhela. “Telung puluh ewu.” Wong lanang kuwi isih ngadeg ing loket. Dimas menehi dhuwit sepuluh ewu maneh. “Nyuwun ngapura, Pak,” ujare Dimas. “Ora apa-apa, iki dina kapisanmu?” “Iya, katon banget, ya?” Wong lanang kuwi ngguyu banjur mlebu. Ratri nyimpen dhuwit ing laci. “Aja cepet-cepet,” ujare Ratri. “Nanging wong-wong padha ngenteni.” “Luwih becik ngenteni tinimbang kurang dhuwit.” Saka njaba, Sari mlaku nyedhaki loket. Dheweke kanca sekolahé Dimas. Dimas langsung ndeleng klambi kerjane dhewe. Sari mandheg ing ngarep kaca. “Dadi iki kerja anyar kuwi?” “Iya, aku sing adol karcis.” “Regané karcis pira?” Dimas nyawang Ratri sedhela. “Rong puluh ewu.” “Film kapisan wiwit jam pira?” “Jam papat sore.” “Saiki wis jam papat luwih loro.” Dimas ndeleng jam lan dadi bingung. “Kowe telat.” “Aku mung arep tuku film kapindho.” “Oh, film kapindho jam setengah pitu.” Ratri nyedhaki loket. “Film kuwi suwéné satus menit.” Sari noleh marang Ratri. “Mbak apal tenan?” “Film kuwi wis diputer kaping rolas.” “Critane bab apa?” pitakone Sari. Ratri langsung mangsuli, “Bocah wadon golek bapaké ing pasar.” “Pungkasané ketemu?” pitakone Dimas. Ratri nyawang dheweke. “Aku apal, nanging ora bakal kandha.” Sari nyelehake dhuwit sèket ewu. Dimas njupuk siji karcis saka tumpukan. “Regané karcis pira?” pitakone Ratri. “Rong puluh ewu,” ujare Dimas. “Dhuwité pira?” “Sèket ewu.” “Dhuwit baliné pira?” “Telung puluh ewu.” Dimas menehi karcis lan dhuwit bali. Sari ngetung dhuwité ing ngarep kaca. “Bener,” ujare Sari. “Saiki kowe wis pinter.” “Baru siji karcis sing bener.” “Isih ana wektu nganti jam setengah pitu.” Dimas nyawang Ratri, banjur nyawang Sari. “Kowe teka dhewe?” “Iya, kancaku batal teka.” Ratri mbukak laci lan njupuk jadwal kerja. “Dimas rampung kerja jam setengah sanga.” Dimas kaget. “Mbak kok kandha?” “Aku apal kabeh jadwal,” ujare Ratri. Sari ngguyu cilik. “Aku bisa ngenteni sakwise film.” “Ngenteni kanggo apa?” pitakone Dimas. “Kita bisa mangan bakso ing ngarep.” Dimas nyekel karcis anyar. “Aku sing mbayar.” “Yen dhuwit baliné bener,” ujare Sari. Wong wadon teka lan nyelehake rong puluh ewu. Dimas menehi siji karcis tanpa salah. Ratri manthuk. “Saiki jam papat luwih lima.” Dimas nyawang Sari. “Jam setengah sanga, aja mulih dhisik.” Sari ngangkat karcisé. “Aku lungguh ing kursi nomer pitu.”