প্ৰথম কামৰ প্ৰথম ছবি আজি নীলৰ ছবিঘৰত প্ৰথম কাম। সন্ধিয়া নতুন ছবি দেখুওৱা হ’ব। নীল টিকটৰ টেবুলৰ কাষত থিয় হয়। তাৰ হাতত টিকট আৰু খুচুৰা পইচা। মায়াই কাগজৰ কাপবোৰ ঠিক কৰি আছে। মায়াই কয়, “তুমি আগতে এই কাম কৰিছা?” নীলে কয়, “নাই, আজি মোৰ প্ৰথম দিন।” “পইচা গন্তি কৰিব জানা?” “জানো, কিন্তু মানুহ বেছি হ’লে পাহৰিব পাৰোঁ।” “তেতিয়া মোক মাতিবা।” “তুমি আহিবা নে?” “মই ইয়াতেই থাকিম।” মেনেজাৰ ৰতন কাষলৈ আহে। তেওঁৰ হাতত এখন পুৰণি বহী। ৰতনে কয়, “ছয় বজাৰ ছবিৰ নাম কি?” নীলে কয়, “শেষ বাছখন।” “নায়কে প্ৰথমে কি কয়?” “মই কেনেকৈ জানিম?” ৰতনে কয়, “সি কয়, ‘বাছখন ৰখাওক।’” মায়াই কয়, “আপুনি আকৌ আৰম্ভ কৰিলে।” ৰতনে বহীখন বন্ধ কৰে। “মই সকলো ছবি জানো।” দুৱাৰৰ বাহিৰত মানুহ জমা হয়। নীলে প্ৰথম টিকটখন আগবঢ়ায়। এজন মানুহে কয়, “দুখন টিকট দিবা।” নীলে কয়, “দুখন টিকট, আশী টকা।” মানুহজনে এশ টকা দিয়ে। নীলে বিশ টকা ঘূৰাই দিয়ে। মায়াই সুধে, “ঠিক হ’ল নে?” নীলে কয়, “ঠিক হ’ল।” আন এগৰাকী মানুহ আহে। “তিনিখন টিকট দিবা।” নীলে কয়, “তিনিখন টিকট, এশ বিশ টকা।” তেওঁ দুশ টকা দিয়ে। নীল পইচালৈ চাই থাকে। মায়াই সুধে, “কিমান ঘূৰাই দিবা?” নীলে কয়, “আশী টকা।” “ঠিক হ’ল নে?” “ঠিক হ’ল।” ৰতনে দূৰৰ পৰা কয়, “ছবিতো আশী টকাই হেৰায়।” মায়াই কয়, “কোন ছবিত?” “শেষ বাছখনত। নায়কৰ জেপৰ পৰা যায়।” নীলে সোধে, “আপুনি সঁচাকৈ সকলো কথা জানে?” ৰতনে কয়, “শেষৰ কথাও জানো।” “শেষত কি হয়?” “কামৰ সময়ত শেষ নকওঁ।” এতিয়া দীপা টিকটৰ টেবুললৈ আহে। তাই নীলৰ লগত একে শ্ৰেণীত পঢ়ে। নীলৰ আঙুলি পইচাৰ বাকচত ৰৈ যায়। দীপাই কয়, “তুমি ইয়াত কাম কৰা?” নীলে কয়, “হয়, আজি মোৰ প্ৰথম দিন।” “এখন টিকট দিবা।” “এখন টিকট, চল্লিশ টকা।” দীপাই পঞ্চাশ টকা দিয়ে। নীলে দহ টকা দিবলৈ যায়। তাৰ হাতৰ পৰা এটা মুদ্ৰা পৰে। মায়াই কয়, “ঠিক হ’ল নে?” নীলে মুদ্ৰাটো তুলি লয়। “এতিয়া ঠিক হ’ল।” দীপাই সোধে, “তোমাৰ কাম কেতিয়া শেষ?” “ন বজাৰ পিছত।” “তেতিয়া চাহ খাবা নে?” নীলে টিকটখন তাইক দিয়ে। “হয়, কিন্তু মই চাহ কিনিম।” দীপাই কয়, “প্ৰথম দৰমহা পোৱাৰ আগতেই?” “মোৰ ওচৰত বিশ টকা আছে।” ৰতনে কয়, “এই ছবিত চাহৰ দাম দহ টকা।” মায়াই কয়, “এইটো ছবি নহয়।” ৰতনে বহীখন খোলে। “এতিয়াও নহয়।” ঘণ্টা বাজে। দীপাই টিকট দেখুৱাই ভিতৰলৈ যায়। দুৱাৰত ৰৈ তাই ঘূৰি চায়। “ন বজাৰ পিছত,” তাই কয়। নীলে পইচাৰ বাকচ বন্ধ কৰে। “ন বজাৰ পিছত,” সি কয়।