Ang palengke Nasa Maynila ang babae ngayon. Ilang linggo pa lang siya dito. Maliit ang bahay niya. Maliit ang lugar niya para sa pagkain. Kaunti pa ang alam niyang salita. May babaeng nasa taas na kakain ngayong gabi. Magsasara ang palengke ngayon. Kaya nasa palengke ang babae. May pera siya. May maliit siyang bag. Gusto niya ng tinapay. Hindi niya alam ang salita para dito. Hindi niya kayang sabihin ang salita. Lumapit siya sa lalaki sa tabi ng mesa. May pagkain sa mesa. May gatas sa isang tabi. Sinabi ng babae, “Ito, po.” Tinanong niya, “Magkano?” Binigay ng lalaki ang gatas. Sinabi ng babae, “Hindi.” Itinaas niya ang kamay at sinabi, “Ito.” Binigay ng lalaki ang mansanas. Sinabi ng babae, “Hindi.” Nakita ng lalaki ang kamay niya. Sinabi ng babae, “Ito, po.” Binigay ng lalaki ang tasa. Sinabi ng babae, “Hindi.” Tumigil ang lalaki. Tiningnan niya ang mesa. Kinuha niya ang tinapay. Tinanong niya, “Tinapay?” Sinabi ng babae, “Tinapey.” Sinabi ng lalaki, “Tinapay.” Sinabi ng babae, “Tinapay.” Kumuha ang lalaki ng isa pang tinapay. Sinabi niya, “Dalawang tinapay.” Sinabi ng babae, “Salamat.” Naglagay ang babae ng isang piso sa mesa. Sinabi niya, “Isa lang.” Sinabi ng lalaki, “Oo.” Kinuha niya ang isang piso. Sinabi ng babae, “Salamat.” Inilagay ng babae ang dalawang tinapay sa bag. May tinapay na siya para sa babaeng nasa taas. Lumabas siya sa palengke. Sinabi niya sa daan, “Tinapay.” Nakita niya ang bahay niya. Pumasok siya sa bahay. Sinabi niya sa pinto, “Tinapay.” Nasa itaas na ang babae sa hagdan.