Две чаши чај Денес Иван доаѓа во истото кафе. Доаѓа секој ден во дванаесет часот. Денес со него доаѓа Петар, неговиот пријател. Иван првпат носи пријател во кафето. Иван ја отвора вратата и гледа кон масата. Жената стои до масата и го гледа. „Здраво, Иван“, вели жената. „Здраво. Добро си?“ „Добро сум. Ти?“ „Добро сум. Сакам чај.“ Жената зема една чаша и оди назад. Иван седи на истото место. Петар седи до него и гледа наоколу. „Тука доаѓаш секој ден?“ прашува Петар. „Секој ден. Во дванаесет часот.“ „И секогаш сакаш чај?“ „Секогаш сакам чај.“ „А денес?“ „Денес сакам чај. И ти сакаш чај.“ „Јас? Не знам.“ „Петар, сакаш чај?“ прашува Иван. Петар ја гледа жената, па ја гледа чашата. „Може чај.“ Иван ја крева раката. Жената повторно гледа кон него. „Еден чај за мене“, вели Иван. „И еден чај за Петар.“ „Два чаја?“ „Два чаја.“ „Добро“, вели жената. Таа става две чаши на масата. Едната ја става пред Иван. Другата ја става пред Петар. Иван гледа во двете чаши. Петар гледа во чајот. „Секогаш ставаш една чаша“, вели Иван. „Денес се две“, вели жената. „Да. Денес се две.“ Жената става шеќер до чашите. „Еве.“ „Фала“, вели Иван. „Фала“, вели Петар. Жената се враќа до масата. „Иван, денес не си сам.“ „Не сум сам“, вели Иван. „Петар, ќе доаѓаш пак?“ Петар зема шеќер и го става во чајот. „Можеби.“ „Утре?“ прашува Иван. „Не знам.“ „Во дванаесет?“ Петар гледа во Иван. „Во дванаесет.“ Жената ги гледа двете чаши. „Тогаш утре да ставам две?“ Иван ја гледа својата чаша. Потоа го гледа Петар. „Да“, вели Иван. „Стави две.“ Петар пие од чајот. Иван пие од својот чај. На масата има две чаши.